In februari 2004 hoorde Evert van Rossum dat hij de ziekte van Alzheimer heeft. Hij schrijft als dementerende een column voor de website van Alzheimer Nederland.
Een regenachtige dag in april 2008
’t Regent weer eens. Izaak is vrij, dus we gaan vandaag wat leuks doen. Gezellig
samen naar het Centraal Museum in Utrecht
Vol goede moed gaan we op pad. Het museum is flink uitgebreid, ‘t lijkt wel een groot doolhof. Als je een alzheimerpatiënt in een doolhof zet, komt hij er nooit meer uit, hij blijft dwalen. Gelukkig heb ik Izaak bij me. De conservator zegt: ‘Alle hoeken en gaten maken een bezoek aan het museum spannend. Het museum nodigt uit om te ontdekken.’ Helaas niet voor mij, ik raakte totaal uit evenwicht en stort na slechts een uur totaal in. Ik wil nog maar één ding: naar huis!
Was het in het museum druk? Nee, het was er zelfs heel stil en rustig. De indrukken van alle kunstvoorwerpen, schilderijen en omgeving waren te veel van het goede.
Mijn wereld wordt steeds kleiner.
Een prachtige lente dag in april 2008
Met mijn nicht Loes naar Utrecht. Ik ben haar favoriete oom met altijd verrassende dingen. ‘Kom Loes, we gaan een rondvaart maken door de grachten.’ De kapitein kletst een eind weg. Als echte Utrechter moet ik vreselijk lachen. Hij mist vaak de boot en verdraait de werkelijkheid, maar Loes vindt het geweldig. ‘Ik mag schoenen kopen van mama’, zegt ze. Gelukkig ben ik een hele moderne oom, en zeker in aankopen niet behoudend, maar Loes wel. Als 13-jarige houdt zij rekening met wat andere mensen van haar schoenen zeggen. Ik niet, nooit gedaan trouwens. Ons oog valt op een paar hele moderne, trendy schoenen. Loes moet even over de drempel. ‘Zijn ze niet té?’, vraagt ze. ‘Nee, Loes ze zijn echt schitterend’, zeg ik, ‘ze staan geweldig.’
We shoppen verder. Utrecht is mijn stad, dus verdwalen doe ik (voorlopig) niet. Na een fantastische dag kom ik thuis, ik ben gesloopt en kruip meteen in bed. Om 21.30 uur hoor ik zachtjes iemand ‘hallo, hallo!’ zeggen. ‘Ik maak je maar wakker, anders was je vast door geslapen’, zegt Izaak.
De ziekte van Alzheimer en vergeten, daar heeft iedereen het over. Maar dat ik als alzheimerpatiënt doodmoe word van het genieten van de dag, van het moment, van alle gelukkige tijden, daar hoor ik nooit iemand over. Alle indrukken van de dag slopen mij. Wat is de ziekte van Alzheimer toch een ongrijpbare ziekte.
Alzheimer en vergeten, maar waar het echt om draait, men moest eens weten.
Evert van Rossum
