In februari 2004 hoorde Evert van Rossum dat hij de ziekte van Alzheimer heeft. Hij schrijft als dementerende een column voor de website van Alzheimer Nederland.
Als ik één spelletje verschrikkelijk vind is het wel bingo. Toch ging ik elke derde zondag van de maand samen met mijn zus naar Rotterdam om het te spelen. Mevrouw Lok, mijn lieve vriendin van 95 jaar, kwetsbaar, breekbaar, hield van dit spelletje. Voor haar was het een verzetje waar ze naar uitkeek. Wij gunden haar dat verzetje en reisden trouw elke maand van Nieuwegein naar Rotterdam om haar dat plezier te gunnen.
Iedereen zei tegen ons: ‘Jullie zijn net gek! Zijn er geen andere mensen die
haar naar de bingo kunnen brengen?’ Het antwoord was simpel: Nee. ‘Er zitten gemiddeld
tweehonderd mensen in de zaal, kunnen die haar niet even ophalen?’
‘Kan de organisatie haar dan niet even ophalen?’
‘Kan de verzorging haar dan niet even brengen?’
‘Is er dan geen vrijwilliger die haar kan begeleiden?’
Het antwoord bleef simpel: Nee!
Eigenlijk stond ons hoofd de laatste keer helemaal niet naar bingo. De hond van mijn zus was doodziek. Er was al een afspraak gemaakt om hem de volgende dag in te laten slapen. Toch vertrokken wij plichtsgetrouw naar Rotterdam. Omdat we hadden afgesproken dat we in de pauze naar huis zouden gaan, probeerden we te regelen dat mevrouw Lok na afloop werd thuisgebracht. Dat lukt met moeite.
Dit alles speelde zich af in verpleeghuis Humanitas aan de Bergweg.
Humaan betekent: ‘vriendelijk en zorgzaam tegenover ondergeschikten en afhankelijken’. Humanisme betekent: ‘het streven naar humaan te zijn.’ Helaas is het humanisme niet te vinden op de Bergweg. De bewoners, verzorgers en medewerkers lijken alleen bezig met zichzelf. Ik heb te doen met de lieve bewoners die daarvan de dupe zijn.
Als begrip, zorgzaamheid en vriendelijkheid al zoek zijn in een Humanitashuis, waar komt de roep om begrip, een beetje aandacht, een schouder om een lekker uit te huilen van alle mensen met de ziekte van Alzheimer dan terecht? In de woestijn?
Iedereen heeft zijn mond vol van liefde, respect, burenhulp en vrijwilligerswerk en mantelzorg. Maar doe er eens wat aan. Geen woorden, maar daden! Er zijn al zoveel mensen voor u gegaan. Zij verdienen een pluim, nu u. Er zijn zoveel mensen die een beetje aandacht verdienen, kijk eens om u heen.
Het was toch een grote schande dat wij elke maand uit Nieuwegein naar Rotterdam moesten omdat een hulpbehoevend iemand die de hele dag in bed lag niet naar de bingo kon gaan? Ik vind bingo ook een stom spel. Maar mezelf een keertje uitschakelen om een ander zijn pleziertje te gunnen, moet toch kunnen?
‘Druk, druk, druk.’ Dat excuus heb ik vaak gehoord. Denk eens na, waarmee bent u eigenlijk druk, met jezelf voorbij hollen? Kijk over uw schouder, er wordt op u gewacht!
…
Op mevrouw Lok werd inderdaad gewacht. Ze kreeg onverwacht bezoek van Magere Hein. ‘Weer een zorg minder’, wordt er in mijn omgeving gezegd. Die opmerking leg ik maar naast me neer. Gelukkig heb ik nog wel afscheid van haar genomen en haar een goed reis gewenst. Helaas kon ik niet naar haar crematie gaan. De dag dat mevrouw Lok werd gecremeerd zat ik in het vliegtuig naar de Spaanse kust.
Samen gingen we vaak op pad. Zij in haar ligrolstoel en ik erachter, op weg naar het Kralingse Bos of de Bergseplas, naar het ziekenhuis, de Koopgoot. We waren dikke maatjes. Ik had graag mijn reis geannuleerd om mijn beste maatje te begeleiden naar haar laatste rustplaats. Maar helaas vergoedt de verzekering dat niet als je geen eerste- tweedegraads familielid bent. Een mantelzorger betekent niets voor de verzekeringsmaatschappij.
Lieve mevrouw Lok, voor de wereld der dwazen ben ik niets.
Ik weet dat ik voor u alles betekende en u betekende ook alles voor mij.
Lieve schat, rust in vrede. Ik hoop dat je hebt gevonden waar je naar verlangde.
De wereld der dwazen heb je in ieder geval achter je gelaten.
Ik zal je missen.
Dikke kus van je maatje,
Evert
