In februari 2004 hoorde Evert van Rossum dat hij de ziekte van Alzheimer heeft.
Hij schrijft als dementerende een column voor de website van Alzheimer Nederland.
Zoals zo veel mensen stort ik me ook in de drukte rond de kerstdagen.
Eerste kerstdag komt de familie traditiegetrouw bij ons eten, supergezellig.
Ik kook die dag altijd de sterren van de hemel. Mijn familie vindt het al niet
meer vreemd dat ik als kok niet meer plaatsneem aan de feestelijk versierde tafel.
Ze zijn er intussen aan gewend dat ik geen twee dingen tegelijk meer kan. Dat
gaat onherroepelijk fout. Dus ik kook, presenteer het diner en verdwijn meteen
weer in de keuken.
Als ik de regie strak in handen hou, gaat alles prima. De voorbereidingen maken
mij natuurlijk horendol. Dus wie liep er begin november alle nieuwe kerstbenodigdheden
te kopen? Wie heeft het kerstmenu al lang klaar liggen? Eerste kerstdag kan er
niets fout gaan, ik heb niets aan het toeval overgelaten.
Kerstmis 2008 is voor mij het feest van bezinning. Het afgelopen jaar ben ik
met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik kan doen of mijn neus bloedt, maar helaas,
zelfs dat lukt niet omdat de feiten heel duidelijk zijn. Ik kom niet goed meer
uit mijn woorden komen, dat valt iedereen in mijn omgeving natuurlijk op. Ik ben
erg achteruitgegaan vergeleken bij vorig jaar en heb heel veel moeten inleveren.
Onze familie heeft net afscheid moeten nemen van Jonathan, pas 27 jaar. Hij won
het niet van zijn ziekte, kanker. Jonathan was gelovig en op zijn rouwkaart staat:
‘Heer, ik geef U mijn hand en ik ga met U mee, Jonathan.’ Ik ben jaloers dat iemand
zich zo over kan geven aan zijn geloof. Zo sterk sta ik niet in mijn schoenen.
Ik ben eerder boos als iemand zo jong overlijdt. Jonathan heeft gevochten als
een leeuw, maar mocht de kerstdagen niet meer halen. Hij was moegestreden en gaf
zich over aan zijn Schepper. Ik vraag me af of ik ook zo makkelijk in mijn lot
zou kunnen berusten en zou kunnen zeggen: ‘Heer, ik geef U mijn hand en ik ga
met u mee.’ Een flinke gewetensvraag.
Kerstmis 2008 wordt voor mij heel bijzonder. Ik besef nu dat de Schepper - of
wie dan ook – mij gunt dat ik bewust deze kerstdagen mag beleven. Ik ben mij er
dit jaar van bewust dat dat helemaal niet zo vanzelfsprekend is.
Ik hoop dat u deze dagen ook beseft dat het niet zo vanzelfsprekend is dat we
volgend jaar weer tegen elkaar kunnen zeggen: ‘Prettig kerstfeest!’
Evert
p.s. Mijn volgende column (de 100ste!) verschijnt na de feestdagen.
Lees andere columns van Evert van Rossum
