In februari 2004 hoorde Evert van Rossum dat hij de ziekte van Alzheimer heeft.
Hij schrijft als dementerende een column voor de website van Alzheimer Nederland.
Elke ziekte heeft zijn voor- en nadelen. In mijn geval is het voordeel dat ik
ontzettend eerlijk ben. Zelfs een leugentje om bestwil kan ik niet maken, omdat
dat altijd uitkomt. Ik ervaar dit de laatste tijd niet echt als een deugd, maar
meer als een nadeel. Ik stoot mensen vaak tegen hun neus zonder dat ik het zelf
in de gaten heb.
Een vriendin koopt een monsterlijke nieuwe jas en laat hem vol trots zien.
’Hoe vind je hem?’
’Je lijkt wel een Michelinvrouwtje, wat een verschrikkelijk jas! Hoe kan je nou
zoiets kopen? Hij staat je voor geen meter’, zeg ik in al mijn eerlijkheid.
Als ik iemand erg aardig vind of van iemand houdt, zeg ik dat ook direct. Dat
vinden mensen ook vreemd. Izaaks oudste dochter kreeg van mij zomaar een sms met
de tekst: ‘Ik wil je even zeggen dat ik veel van je hou’. Het antwoord terug:
‘Wat lief, maar waaraan heb ik dat verdiend?’
Van andere mensen verwacht ik ook eerlijkheid. Een tante van mij woont op tweehonderd
meter van ons vandaan. Ik kom haar vaak tegen in de supermarkt. Iedere keer zegt
ze: ‘Ik kom gauw eens langs hoor.’ Izaak en ik wonen nu één jaar in Nieuwegein
en ze is nog nooit op bezoek geweest… Onlangs kwam ik haar weer tegen bij de supermarkt.
Ik zei haar goedendag en vervolgens: ‘Je hebt het zeker weer te druk voor een
kopje koffie? “Ja, ik heb nog zoveel te doen, ik ben ook zo druk, druk, druk,
druk.” Zegt toch gewoon dat je geen zin hebt om langs te komen! Als ik in mijn
kist lig, hoef je ook niet schijnheilig te komen. Wil je dat in je oren knopen?’
Eén persoon in mijn leven weet als de beste dat hij altijd eerlijk moet zijn:
Izaak. Maar laatst maakte hij toch een leugentje om bestwil. Een grote fout.
Ik wilde naar Rotterdam, even bijkletsen met mijn sociale contacten. Reizen
is een drama voor mij, maar ik waagde de gok. Izaak zei tegen mij dat hij moest
werken, maar hij was vrij. Hij had zin om eens een dag lekker alleen thuis te
zijn. Dat is zijn goed recht natuurlijk, maar hij had niets tegen mij gezegd.
Ik bel hem nooit op zijn werk of het moet echt nodig zijn. Dat weet hij, dus
hij dacht dat hij veilig was. Helaas had ik hem die dag dringend nodig, dus ik
belde naar zijn werk. ‘Izaak is vandaag vrij’, hoorde ik ergens ver weg iemand
zeggen. Alle stoppen sloegen door. Vrij? En ik weet van niks! De gluiperd, de
huichelaar, de kl….ak! Hoe kan iemand die weet dat eerlijkheid bij mij bovenaan
staat, mij zo bedriegen? Ik stortte ter plekke in.
Mijn vriendje Alzheimer had schijnbaar met me te doen. Ik ben thuis gekomen,
maar vraag me niet hoe. Eenmaal thuis was Izaaks verweer: ‘Ik had zin om eens
een dag helemaal niks te doen.’ ‘Nou, pak je koffers maar en ga op jezelf wonen.
Dan ben je altijd alleen, sufferd!’
Totaal overstuur ging ik naar bed. Natuurlijk hebben we later weer alles uitgepraat.
Eén ding is zeker: Eerlijkheid staat nummer één, geen leugentjes voor bestwil.
De waarheid en niets anders dan de waarheid. Ook al is die waarheid nog zo hard,
al zijn we het niet met elkaar eens: dit wil ik echt nooit meer meemaken. Onthou
één ding heel goed: Eerlijkheid is heerlijkheid, heerlijkheid is eerlijkheid.
Evert
Reageer op deze column
Lees andere columns van Evert van Rossum
