In februari 2004 hoorde Evert van Rossum dat hij de ziekte van Alzheimer heeft.
Hij schrijft als dementerende een column voor de website van Alzheimer Nederland.
Omdat het de laatste tijd rustig was met mijn columns op deze website, zijn veel
mensen ongerust. Ik heb veel e-mailtjes en brieven gekregen van mensen die zich
afvroegen wat er aan de hand was. Sommige mensen vroegen zich af of ik met vakantie
was.
Nou, beste mensen, ik zit gewoon in de lappenmand. Op dit moment loop ik ziekenhuis
in en uit en dat gaat nog wel even door. Ik heb net een EEG en een petscan achter
de rug en ik moet nog een MTI-scan en een hartkatheterisatie ondergaan. De cardioloog
wil even in mijn hart kijken, want mijn rikketik tikt niet meer zoals hij behoort
te doen. Daarna ben ik voorlopig weer even van alle onderzoeken af. Ik loop nu
bij professor Scheltens en bij hem voel ik mij in goede handen.
Het viel prof. Scheltens trouwens op dat ik traag liep. Laten we niet op de feiten
vooruitlopen, maar dat beangstigt mij wel. Vanmorgen kwam de geriater en die viel
het ook meteen op. ‘Wat loop je stram’, zei hij.
Gelukkig kan ik wel van het mooie weer genieten, maar alles met mate. Dan hebben
we meteen het grote probleem bij de kop: ‘met mate’. Het liefst zou ik de hele
dag heerlijk fietsen of naar het strand gaan. Helaas zit het er even niet voor
mij in. Ik moet wat kalmer aan doen en dat kost me toch veel moeite, zeker met
dit mooie weer.
Ik ben een dag met mijn zus naar een dierenpark geweest. Een gezellige dag, maar
de afrekening was minder geweldig. De volgende dagen liep ik als een oud baasje
door het huis.
Dus lieve mensen, ik zit even in de lappenmand, maar ik hou nog genoeg van het
leven om ervan te genieten. Alleen moet ik leren leven met mate. Dat komt wel
goed!
Heb het leven lief,
Evert
Reageer op deze column
Lees andere columns van Evert van Rossum
