‘Neem plaats’, zegt professor Scheltens. ‘Ik zal maar meteen met de deur in huis
vallen: U hebt beslist niet de ziekte van Alzheimer.’
Ik ben op bezoek bij professor Scheltens in het VUmc in Amsterdam, voor de tweede
keer binnen enige weken. Aan het eind van het eerste bezoek had de professor al
zijn vermoeden uitgesproken dat ik niet de ziekte van Alzheimer heb, maar waarschijnlijk
een andere aandoening. Ik kon het toen al niet geloven en moest nog een keer door
de hele mallemolen. Nu is de kogel dus definitief door de kerk: geen alzheimer.
Nou, daar zit je dan met je goede gedrag. Zes jaar lang heb ik in de veronderstelling
geleefd dat ik leef met de ziekte van Alzheimer. Het is net alsof de vloer onder
mijn stoel wegzakt.
‘Maar wat heb ik dan? Ik ben de laatste maanden zo lamlendig als wat’, zeg ik.
‘Ik ben vergeetachtig en lusteloos. Ik heb nergens zin in, het liefst lig ik op
bed.’ De professor kijkt mij aan en herhaalt wat hij tijdens het eerste consult
heeft verteld: ‘Ik vermoed dat je een andere ernstige, progressieve hersenaandoening
hebt, die vaak gepaard gaat met dementieachtige verschijnselen. Maar dat moeten
we verder uitzoeken.’
‘Hoe is het mogelijk dat de verkeerde diagnose is gesteld?’ vraag ik vertwijfeld.
‘Wij zijn in de zes jaar erg vooruitgegaan’, zegt de professor. ‘De medische wetenschap
heeft niet stilgestaan. We kunnen nu veel secuurder alle onderzoeken verrichten.
Dit bevestigt hoe moeilijk het is om de juiste diagnose te stellen wat dementie
betreft. De komende maanden moet aanvullend onderzoek uitsluitsel geven.’
In de trein op weg naar huis dringen zijn woorden eigenlijk pas tot me door.
Gelukkig is Izaak bij me. ‘Je bent in goede handen’, stelt hij me gerust. ‘Alles
komt goed, vertrouw daar nu maar op.’
In mijn hoofd draait het maar door. Afscheid nemen van mijn vriendje Alzheimer.
Wie zal ik nu tegenkomen, een vriend of vijand? Ik weet het echt niet meer. De
moed zakt aardig in mijn schoenen.
Één ding is voor mij zeker. Ik houd voorlopig op met deze columns schrijven.
Ik heb er de inspiratie niet meer voor. Bij deze wil ik iedereen bedanken voor
alle aandacht en welgemeende reacties op mijn columns. Ik beloof u via het forum
op de hoogte te houden hoe het verder met mij gaat.
Heb het leven lief.
Evert
Reageer op deze column
Lees andere columns van Evert van Rossum
