Forum

Zoek binnen het forum

Forum
>
Hulp en advies
>
Vervelend gedrag


ingridh62 weken geleden	Beste Leo, Het klopt dat het inderdaad stil is gebleven. Wij hebben een verschrikkelijke moeilijke periode achter de rug waardoor ik geen puf meer had om op dit forum te reageren. Nu is de situatie iets rustiger vandaar in kort dit verhaal. Mijn vader is met een rechtelijke machtiging opgenomen in een verpleeghuis. De zitting was net voor kerst en samen met mijn moeder hebben we besloten om mijn vader pas na de feestdagen op te laten nemen. Ik kan eigenlijk maar moeilijk beschrijven hoe verdrietig deze periode is geweest. Op 3 januari hebben mijn moeder en ik mijn vader naar het verpleeghuis gebracht. Mijn vader had niet door wat nu eigenlijk de bedoeling was en het voelde voor ons een daad van groot verraad maar de situatie thuis was onhoudbaar geworden (en zo voelt het eigenlijk nog steeds). Gelukkig heeft mijn vader het er goed naar zijn zin maar mijn moeder en ik zijn nog steeds bezig om alle gebeurtenissen een plaatsje te geven. Vooral mijn moeder is in een groot gat gevallen, van 24-uurs zorg naar het alleen wonen. Dus het verdriet is zeker niet weg. Dit is toch wel het laatste wat je wilt. Mijn vader heeft nu andere medicijnen gekregen en nadat hij enigszins gewend was, is ook zijn gedrag naar vrouwen (bijna) verdwenen. Dan vraag je je natuurlijk achteraf wel af waarom men bij de dagopvang niet langer geprobeerd hebben om mijn vader op te vangen zodat mijn moeder en vader wel bij elkaar konden blijven. Juist het 24-uur en 7 dagen per week zorgen voor mijn vader brak mijn moeder na 6 jaar op. Naast al het verdriet heeft het nu ook wel wat meer rust gegeven en het allerbelangrijkst is dat ik mijn vader weer zie zoals hij altijd al was namelijk een lieve man, die er ook niets aan kan doen. Ik vind het fijn om hem te bezoeken en hij is ook altijd blij als we er zijn. Dat is een groot goed! Ik lees veel op dit forum en ik voel erg mee met alle partners en kinderen en het verdriet waarmee je te maken krijgt als je partner/vader/moeder alzheimer heeft. Ik wens iedereen veel begrip en ondersteuning toe (van familie, vrienden, hulpverleners etc.) want dat heb je als mantelzorger heel hard nodig. Leo, ik hoop dat je je vrouw nog zo lang mogelijk thuis kan verzorgen. Groeten, Ingrid Ps. Wij zijn wel goed bijgestaan door een geriatrische verpleegkundige en nu door het verpleegkundig personeel van het verpleeghuis, waarvoor ik heel veel respect heb

leo62 weken geleden	Goede morgen Ingrid, Fijn dat je het hebt kunnen opbrengen om te reageren. Het is heel begrijpelijk dat je moeder en jij deze stap naar het verpleeghuis als verraad beschouwen. Wij hebben dit in het verleden ook meegemaakt met mijn schoonvader. Eeen keurige brave man in een keurig net huwelijk. Braaf, braaf. Wij hadden ons werk en mijn schoonmoeder woonde met hem op een flatje. Zijn gedrag werd wat änders", en via de dokter kreeg mijn schoonmoeder te horen, dat men nooit kon zeggen of hij echt een hersenziekte had. Dit kon alleen maar na zijn dood via een autopsie worden vastgesteld. Ze moest hem maar zoveel mogelijk rustig houden, en eventueel een aspirientje. Jaja, je gelooft het in deze tijd niet . Dit was 35 jaar geleden. Op een "slecht "moment stond mijn schoonmoeder bij ons in de zaak en zei:"hij er uit of anders spring ik van het balkon". Ik heb toen de kinderen bijelkaar geroepen en gesteld dat weij een keuze moesten maken. Onze schoonvader mankeerde wat dus werd er gekozen voor moeder. Mijn vrouw en haar broer hebben hem toen weggebracht. Een drama. 3 maanden was hij dood en mijn schoonmoeder heeft em bijna 30 jaar overleefd. Het is hard dezeziekte, maar ik heb al eens eerder geschreven ZIngrid, het ziektepatroon is een een richtingsverkeer. En de meesten van ons komen op een bepaald moment ook vorr dit dilemma te staan. Heel veel sterkte, ook voor je moeder. Met mijn vrouw gaat het nog steeds rustig verder. Ik heb jouw mail met haar besproken en ze herkende het proces. Alleen we zijn nu 10 minuten verder en ze praat nergens meer over.

Guusje61 weken geleden	Waarom wordt die stalker niet overgeplaatst? Die veroorzaakt het probleem.

Rob (Alzheimer Nederland)61 weken geleden	Guusje, Bedoel je met je opmerking het bericht dat Leo schreef op 6 maart? Daarin schrijft hij dat zijn vrouw naar een andere groep is overgeplaatst omdat zijn vrouw getalkt werd door een lotgenoot. En de begeleiding hier moeilijk mee kan omgaan. Beste Ingrid, Fijn om te lezen dat je vader het goed naar zijn zin heeft in het verpleeghuis. Dat moet een enorme opluchting zijn, na deze heftige periode. Ook al is het moeilijk te accepteren dat hij -met goede hulp- wellicht langer op een goede manier bij je moeder had kunnen wonen. Ik wens jullie erg veel sterkte!

leo61 weken geleden	Dag Guusje, Fijn dat Rob even doorvraagt. Ik had eigenlijk niet in de gaten dat je een antwoord op mijn mail gaf. Jouw reactie was de zelfde als van mijn case- manager. Maar......... De man in kwestie was zich van geen kwaad bewust. Hij gaf wat extra aandacht aan mijn vrouw, nou ja dat ben ik mijn hele leven gewend, mijn vrouw wist niet eens waar het over ging en kon zich de man niet eens herinneren. Maar....het probleem lag bij de begeleidsters. Die voorzagen problemen in de toekomst en daar hadden ze geen zin in. Het koste extra tgijd om de zaak in de gatren te houden. Voorkomen was beter enz. Mijn vrouw heeft geen enkel probleem gehad met de verhuizing, iedere dag is voor haar hetzelfde. Nog bedankt voor je solidarideit. leo

ingridh61 weken geleden	Beste Rob, Dank je wel voor je bemoedigende woorden. Tsja wat moet ik zeggen over de "stalker". Die stalker had mijn vader kunnen zijn. Het is een lastig probleem Het is al erg genoeg als je partner of ouder dementerende is maar als er gedragsproblemen bij komen wordt het zeker nog net wat erger. Dit kan zich uiten in agressie of in ontremd gedrag. Dit maakt dat je vaak ook boos wordt bent of je schaamt voor je vader/partner. Maar mijn vader kon er ook niets aan doen. Mij is verteld dat het te maken heeft op welke plek je hersens worden aangetast. Mijn vader heeft zijn hele leven alleen maar hard gewerkt en was in het geheel geen charmeur. Voor ons was zijn gedrag dan ook geheel onherkenbaar. Het gevolg voor mijn vader is dat hij nu opgenomen is in een verpleeghuis. Erg verdrietig. Gelukkig is zijn gedrag met de juiste medicijnen voor een groot deel verdwenen. Ik hoop echter dat iedereen zich realiseert dat achter zo'n patient ook nog een familie staat en dat de patient er uiteindelijk ook niets aan kan doen. Leo: ik vind het fijn dat je vrouw er in ieder geval geen last van heeft ondervonden. Groeten Ingrid

Barbara (moderator)58 weken geleden	Beste Ingrid, Vraag: je schrijft: ...met de juiste medicijnen... het is natuurlijk heel persoonlijk wat werkt of wat niet maar kun je mij vertellen welke medicijnen dat zijn? Je verhaal is nl herkenbaar voor de fase waar mijn vader nu in zit. Hij vertoont moeilijk gedrag en soms ook ontremd, valt anderen lastig , en wellicht kunnen we eea met de juiste medicijnen verzachten. En heb je wellicht andere 'tips' voor het omgaan met moeilijk gedrag? En uiteraard ben ik benieuwd naar tips van andere forumbezoekers ook! Hartelijke groeten Barbara (moderator)

ingridh58 weken geleden	Hallo Barbara, Ik kan je nu helaas niet precies zeggen welke medicijnen mijn vader in het verpleeghuis krijgt. Ik weet alleen dat er naast een kalmeringsmiddel ook anti-depressiva is gegeven. Ik weet op dit moment niet welk merk/soort maar mijn moeder en ik hebben volgende week een gesprek met de verpleeghuisarts en dan zal ik het zeker navragen en het je laten weten. Ik moet wel zeggen dat het gedrag nu wel weer een beetje terugkomt maar wel in mindere mate. Op je tweede vraag hoe met dit gedrag om te gaan heb ik helaas geen passend antwoord. Ik worstel daar zelf erg mee. Ik kon er in het verleden niet goed mee omgaan, werd ook best vaak boos en schaamde mij voor zijn gedrag. Herkende mijn vader helemaal niet meer. Nu mijn vader in een verpleeghuis zit, kan ik er wat meer afstand van nemen. Als hij weer "praatjes" heeft, zegt ik nu op een rustige maar duidelijke manier dat dit niet kan en dat mensen dit niet waarderen. Meestal werkt dit wel maar soms als hij heel erg onrustig helaas ook niet. Waar mijn moeder en ik het nu ook moeilijk mee hebben, is het feit dat mijn vader nu na 3 maanden opeens achter elkaar vraagt wanneer hij nu weer naar huis mag. Het is niet dat hij er echt verdrietig van wordt als je zegt dat dit voorlopig niet kan. Maar het maakt dat je er mee naar bed gaat en er mee opstaat. Schuldgevoelens, verdriet ......het zal wel heel moeilijk en zwaar blijven. Ben benieuwd hoe andere mensen hiermee omgaan. Groetjes, Ingrid

leo58 weken geleden	Dag Ingridh, De stalker waar we het hier over hebben, was een vreselijk aardige man. Het probleem zat hem bij de dagopvangdames, die door ervaringen wijs een probleem aan zagen komen. Mijn vrouw heeft geen enkel probleem met deze man gehad, altijd wel veel schik, maar toen ze verplaatst was kende ze de man en de situaties helemaal niet meer. Wat mij in je laatste mail aan Barbara zo opviel was jullie plaatsvervangende schaamte voor situaties. Ga er nu toch van uit, je vader kan aan deze gedragsveranderingen niets doen! Het overkomt hem, deze plotselinge invallen. Insiders weten dit ook. Het klinkt makkelijk gezegd, maar dit is wel de realiteit. Probeer zijn aandacht te trekken met andere, misschien wel oude herinneringen. Lijdt zijn aandacht af. Kom met foto's van b.v. kleinkinderen, ik noem maar wat. Veel sterkte hoor leo

Barbara (moderator)58 weken geleden	Hallo Ingrid en Leo, Dank voor jullie bericht. Mijn vader krijgt nu een nieuwe medicijnencombinatie die wel lijkt aan te slaan gelukkig.Wat ik ook positief vind, is dat het verpleeghuis goed overlegd met de familie bij alles wat zij in de zorg voor mijn vader aanpassen. Over de schaamte die jullie beschrijven: inderdaad is dat in het begin wel een emotie die een rol speelt. Maar zoals Leo al zegt:laat het snel los, het gedrag hoort bij de ziekte. Het is wel lastig want als je met deze ziekte te maken krijgt bij een naaste, merk je in je omgeving angst, vermijding en ook schaamte om wat er gebeurt. Logisch want dikke kans dat deze zelfde omgeving er ooit ook mee te maken krijgt. Ik houd me maar vast aan de mensen die in deze situatie wel tot steun kunnen zijn en dit Forum natuurlijk, Hartelijke groeten Barbara

Terug naar Hulp en advies

blijf op de hoogte

Hulp en Advies

Inloggen

Forum