Alzheimer Nederland

Forum

Moeder depressief!!!!

Tineke12 weken geleden
Hallo allemaal. Ik ben Tineke en mijn moeder van 80 jaar heeft de ziekte alzheimer. Ze is begin oktober verhuisd naar de verzorging. Ze kon namelijk niet meer op zich zelf wonen. Belde zo vaak dat ze alles kwijt was, en moest steeds beetje bij beetje inleveren. Tijden gehad dat ze achterdochtig was naar mij toe, en ik kon ookniets goed doen.Ikkwam nooit volgens mij moeder. Ben de administratie gaan doen voor memoeder want dat ging ook allemaal niet meer. Een keer in de week boodschappen doen, en ze maakte iedere week hetzelfde briefje. Was echt alles kwijt dat ging heel de dag door, waar door zij zo overmoeid was van het zoeken dat ze totaal niet tot rust kwam. Afspraken niet meer na komen want dan was ze het vergeten . Dus uiteindelijk naar de verzorging. Mijn broer en ik dachten dan heeft ze afleiding en is ze absoluut niet meer eenzaam. Nou dat is dus niet zo. Ze belt me hele dagen dat ze eenzaam is en dat ze niet meer leven wilt.Televisie kijkt ze niet meer want ze heeft een nieuwe en op deze is volgens haar allemaal andere zenders. Nu mag ze beneden in de groep zitten dat zijn mensen die ook psysisch ziek zijn en ook mensen die vergeten, en daar zit ze avonds een boterhammetje te eten. Morgens is er soms wat tedoen beneden maar daar wilt ze ook niet altijd heen en dan gaat ze op de bed liggen. En maar malen in het hoofd. En maar bellen bellen en bellen. Dat gaat heel de dag door. Middags gaatze naar beneden dan is er warm eten en eet ze met alle mensen. Daarna gaat ze weer naar boven en weeeeer op bed liggen. Avonds na de boterham gaat ze om 19.00 of 20.00 naar boven waardoor ze uitkleed en weer naar bed gaat. Vaak gezegd zet de tv aan en ga lekker ion je stoel zitten, maar niets en dan ook maar niets is goed. Ze wil niet meer leven het hoeft allemaal neit meer. Daar belt ze dus ook heel de dag over. Of of andere dingen. Kleding had zeook vaak een weeek aan dus de verzorging ingeschakeld dat ze dekleding klaar leggen. Maar ze is zo depressief heel erg ik weet het echt niet meer. Ik moet wel zeggen dat ik haar in alles begeleid. Want ze is zo lief geworden tegen me en heel mild terwijl dat vroeger absoluut niet was. Ze weet dat ze meook nodig heeft want ze kan het allemaal niet meer.Maar zelf weet ik het soms niet meer. Nu hebben me broer en ik besloten om haar oude tv terug te halen want in de verzorging hadden we een nieuwe platte gekocht, en dan die oude vertrouwe weer neer te zetten. Ze heeft nog veel van haar oude spulletjes staan. Ze zeggen ook soms dat het negatieve aandacht is. Want het raretegen de verzorging en de begeleidster in de groep lach ze en heeft ze het naarde zin . Maar zodra ze boven komt in haar kamer dan is het weer over. Dus alsjullie me misschien raad kunnen geven wat ik er misschien aan zou kunnen doen. Heel graag. Bedankt alvast voorjullie steun!!!!!!!!!!
bloemetje12 weken geleden
Comment with ID: 820
Wat een verhaal Tineke. Ik verplaats mij in de situatie van je moeder.
Ik zou er subiet ook depri van worden als het mij overkwam.
Ik lees niks over hoe jullie tot deze stap zijn gekomen.
Ik lees niets over de psychologische begeleiding.
Ik lees niets over knuffelen.
Dit is toch in triest.Als dementerende zijn ze machteloos.
Lees vooral op dit Forum, hoe andere dochters, schoondochters vechten als leeuwinnen voor nog een beetje geluk voor hun dementerende ouders.
Haal hier deskundige hulp bij zou ik willen zeggen.
Ik schreeuw dit maar uit namens je moeder. Zij is niet meer bij machte.

Tineke12 weken geleden
Comment with ID: 830
Hoi Bloemetje.

Ik heb ook de verzorging weer aangesproken dat zemeer begeleid moet worden om naar beneden te laten gaan. Een paar keer in de week is er wat te doen.Een beauty morgen een liedjesmorgen etc.Nu zeiden ze zelf dat niet iedere verzorgster de moeite doet om haar mee naar beneden te nemen en dat ze dat nu meer gingen doen. Er zou eerdaags een psycholoog komen om eens een gesprek met haar aan te gaan. Hij zou dan een verslag van maken en dan hoor ik wat er aan gedaan word om haar uit het diepe dal te halen. Zelf knuffel ik heel erg met haar ze doet dat bij mij ook.Dus dat zit absoluut goed. Ook in de groep word er door de begeleidster een arm om haar heen geslagen. Ik kan namelijk niet iedere dag komen maar probeer zo veel mogelijk te komen.Vanmiddag ben ik zelf ook vrijwilleger in degroep.Ze heeftvoordat zein deverzorging ging twee keer in de week naar deopvang geweest.Ze heeft daar ook een maatschappelijk werker gehad die iedere 4 weken bij haar thuis kwam, Die heeft daar haar ook begeleid.Nadat ze in de verzorging gekomen is het nog veel erger geworden. Mijn meoder is namelijk haar hele leven een zwart wit vrouw geweest. Heel erg overspannen altijd lag ook toen wij nog klein waren hele dagen op bed omdat ze zenuwachtig was. Mijn ouders zijn ook gescheiden.We mochten haar dan ook niet storen.Wij hebben als kind heel veel meegemaakt. Mijn moeder vond haar verdriet altijd het ergst en wou hele dagen aandachtig. Ik kan niet teveel uitwijden of haar vroegere leven, maar mijn oma heef took heel vaak voor mij en me broer gezorgd. Ze heeft in haar oude huisje ook heel vaak brand gehad in dekeuken. Toen tafeltje dekje geregeld.Ze vond haar eigen leed altijd heel erg en altijd dat ze veel meegemaakt had en dat werd altijd twintig keer per dasg gezegd. Ze heeft tegen mij ook een hele tijd vervelend gedaan en heel erg beschulkdigd. Maar ik heb haar nooit laten vallen ben altijd weer terug gegaan. Maar nu de stap is genomen omin de verzorging te wonen is het allemaal niet meer goed.Als ze beneden onder de mensen zit dan is het goed maar komt ze weer alleen boven dan word ze opstandig en gaat bellen dat ze eenzaam is. Dat stukje weet ik absoluut niet hoe ik datmoet oplossen. Daar zou ik graag weer advies in hebben. Ik heb van alles al geprobeerd maar die kamer maakt haar eenzaam . Bedankt weer voor het lusiteren
leo12 weken geleden
Comment with ID: 831
Dag Tineke,

Ik heb ook maar even meegelezen en voor mij is dit ook een in trieste zaak.
Zoals ik lees is jouw moeder een egocentrische vrouw, die ook in haar vroegere leven het niet altijd fijn heeft gehad.
Als kind, weet je natuurlijk ook niet anders, maar nu de zaken veranderen, kinderen hun eigen leven gaan leiden, komen dit soort zaken toch wel confronterend naar buiten.
Kinderen voelen zich verantwoordelijk voor moeder en moeder denkt nog steeds dat zij de belangrijkste is in de relatie.
Zij claimt aandacht en daaraan kunnen de kinderen niet altijd ten volle aan voldoen.
Zij hebben ook hun eigen leven.
Ik denk toch dat je meer druk moet uitoefenen op de zorginstanties voor Psychologische hulp.Zij kunnen ook jou een cursus "ömgaan met je moeder"geven in deze complexe situatie.
Met Alzheimer gaat het steeds slechter in de communicatie.
Je kunt dit toch met jullie huisarts bespreken.
Hij zal haar toch wel kennen en misschien adviezen geven hoe te handelen.
Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je de goede begeleiding krijgt.
Vergeet niet wij zijn ook alleen maar mantelzorgers.

Leo

leo11 weken geleden
Comment with ID: 896
Dag cTineeke,

We zijn weer een weekje verder,

Tineke,

Hoe gaat het met je moeder?
En....hoe gaat het met jou?.


Je moeder zit nu sinds oktober in het verpleeghuis.
Stabiliseert de situatie al een beetje?

Het is te hopen voor jullie.
Er is ook geen standaard aanpak voor deze patiënten
ieder mens en dus patiënt is verschillend , dus ook de aanpak.
Het is natuurlijk ook cru om te zeggen, maar de omgeving
lijdt in deze fase het ergste, de patiënt weet het allemaal
nog wel een beetje, in de loop van de tijd vervaagt voor de
patiënt het beeld.
Sterkte.

Leo