Alzheimer Nederland

Forum

Barbara (moderator)94 weken geleden
 Oorspronkelijk geschreven door Helena

Mijn echtgenoot is 69 jaar oud. Ik ben 64 jaar.
De diagnose alzheimer is 2 jaar geleden bij hem officieel vastgesteld. 12 Jaar geleden ging hij voor het eerst naar de geheugen-polikliniek in Maastricht. Toen begonnen de klachten zich al te openbaren.
Het gaat steeds slechter met hem.
Ik werk 3 dagen per week ( woensdag, donderdag en vrijdag) en ben dan die dag 9 a 10 uur van huis.
Ik moet er niet aan denken mijn baan op te geven en 7 dagen per week thuis te zitten.
Mijn man heeft sinds een week een indicatie gekregen voor dagbehandeling ( 3 dagen). Hij wil het 2 dagen proberen.
Ik wil het liefst dat hij de dagen naar de dagopvang gaat als ik thuis ben zodat ik een beetje kan bijtanken. Men heeft mij verteld dat het beter is dat hij verspreid naar de dagopvang gaat. Is dat zo??
Er komt een tijd dat ik niet meer kan werken of dat hij vaker naar de dagopvang gaat, ik weet het niet.
Aan de ene kant voel ik me schuldig dat ik werk en ruimte voor mij zelf nodig heb, aan de andere kant is dat de manier van mij om het vol te houden.Ik voel me egoïstisch, verward....Ik wil het beste voor mijn man maar niet ten koste van mij zelf..... wat een vreselijke ziekte
Zijn er meer vrouwen of mannen die nog werken en een partner hebben die alzheimer heeft? Hoe doen jullie dat?
Barbara (moderator)94 weken geleden
Comment with ID: 277
 Oorspronkelijk geschreven door Fouchet


Beste Helena,

Ik denk dat het juist heel verstandig is om tijd voor jezelf vrij te maken. Op het moment dat je dat niet doet, raak je snel overbelast. Als je de tijd neemt die je nodig hebt houd je het langer vol om voor je man te blijven zorgen en zal dat betekenen dat hij langer thuis kan blijven wonen.
Tijd voor jezelf nemen is dus zeker ook gunstig voor je man.
Is het niet mogelijk dat je andere dagen gaat werken? Als hij op maandag en donderdag naar de dagbehandeling gaat, kun jij misschien die donderdag omruilen voor de dinsdag.
alzheimer172794 weken geleden
Comment with ID: 279
 Beste Helena,
Zoals jij het uitdrukt, wil je eigelijk niet meer door de weeks samen zijn met je man.
Ik heb het net andersom gedaan, toen ik merkte dat mijn echtgenote problemen kreeg en daardoor ok moeite had met haar vrijwilligerswerkzaamheden, ben ik gestopt met werken en haar als vrijwilliger daarbij gaan helpen.
Mijn motto is, alles wat je nu nog samen kunt doen is een feestdag, er zal in de toekomst nog een veel langere periode komen, dat ik haar niet meer kan helpen en niet meer bij haar kan zijn.
Daarnaast bezoeken wij ok mijn moeder die ook alzheimer heeft.
Wij zijn veel gelukkiger sinds ik hiervoor heb gekozen.
joke (moderator)92 weken geleden
Comment with ID: 290
 Hallo Helena,
Na het lezen van jou verhaal vroeg ik me af hoe je man daar over denkt. Heb je met hem je probleem voorgelegd? Misschien snapt hij wel dat je tijd voor jezelf nodig hebt en kan hij er mee instemmen dat hij juist op dagen dat je thuis bent naar de dagopvang gaat. Maar misschien lukt het niet meer om begrip van je man te krijgen en zul je zelf die beslissing moeten maken. Voel je vooral niet schuldig als je tijd voor je zelf nodig hebt. Dat heb je namelijk heel hard nodig om de situatie aan te blijven kunnen. En geef vooral je werk niet op als je daar veel energie van krijgt. Jou leven moet ook door blijven gaan juist met problemen thuis. Je hebt mensen om je heen nodig die je even niet doen denken aan je situatie thuis. En vraag hulp uit je omgeving voor opvang van je man. Alle hulp die je kunt krijgen zou je met beide handen aan moeten pakken. Kom voor jezelf op!