Forum

Zoek binnen het forum

Forum
>
Omgaan met dementie
>
Beide ouders met Alzheimer een jaar in zorginstelling

Tanya56 weken geleden	Het is nu bijna een jaar geleden dat zowel mijn vader als mijn moeder die lijden aan Alzheimer zijn verhuisd naar gesloten afdeling van een zorginstelling. Er is natuurlijk heel wat ellende aan vooraf gegaan. Ruim een jaar elke dag lang intensieve zorg thuis door mijn schoonzusje, broers, mijn man en mijzelf, de vaststelling van de ziekte en alles wat daarbij komt kijken. Het is een raar jaar geweest.De verhuizing naar de zorginstelling, het leeghalen van hun oude woning, de gewenning voor hen maar voor ons, kinderen. Na bijna een jaar moet ik zeggen dat het fijn is dat ze er wonen. Het personeel gaat met respect en liefde met ze om , doen wat ze kunnen met de middelen die ze hebben,en verdienen in mijn ogen een lintje. Natuurlijk is er ook wel eens een meningsverschil maar dat viel tot nog toe altijd goed uit te praten. Ze hebben allebei een eigen kamertje waar hun bed staat en wat meubels en spullen van henzelf. Een eigen kamer , niet raar maar fijn. Papa slaapt goed door maar mama dwaalt 's nachts en loopt te rommelen in haar kasten, zij heeft meer zorg nodig. Met een eigen kamer kunnen ze elkaar niet wakker maken en blijft het rustig. Overdag zien ze elkaar, maar eten doen ze ook weer gescheiden want mama eet heel langzaam en daar ergert papa zich aan waardoor hij gaat mopperen en voor je het weet is er ruzie dat is ook weer vervelend en vooral onrustig voor medebewoners, mama eet aan een andere tafel en dat werkt prima. Dat zijn toch zaken die worden uitgeprobeerd en dat is fijn er wordt meegedacht.Ik mis ze enorm, papa herhaalt alles 100 keer, er blijft niets "hangen", is erg neerslachtig en somber, mama is meestal vrolijk, kan ook haar nukkige dagen hebben en tsja ze noemt me ook wel mevrouw of ze noemt de naam van haar overleden zuster als ik kom, dat is dan behoorlijk slikken, maar gelukkig komt het ook nog voor dat ze mijn hand pakt en zegt, ''kind,wat fijn dat je er bent ", deze momenten koester ik nu........... Tanya

inonzeno56 weken geleden	Dag Tanya Wat je schrijft over je ouders ontroert me. Ik kan me nauwelijks indenken wat er aan de opname vooraf is gegaan, het is vast zeer zwaar voor jullie geweest. En hoe moeilijk lijkt het me om je vader zo somber te zien. Zijn er nog lichtpuntjes of dingen waar hij even blij om kan zijn? Het is denk ik wel heel geruststellend dat je ouders zo liefdevol worden bejegend, want dat wil je toch als dochter. Dan kun je misschien met een geruster hart afscheid nemen als je weer moet gaan. Het raakt me dat je je ouders zo mist, dat doet pijn. Wat knap dat je de momenten kunt koesteren waarin je moeder je weer herkent en je haar kind noemt. Ik moet zeggen dat ik enorm tegen die fase opzie, namelijk het moment waarop mijn moeder me niet meer zou herkennen. Ik weet dat het gaat komen ooit maar wil er nog niet aan denken. Ik wens je veel kracht. Hartelijke groeten, Inge

Tanya56 weken geleden	Hallo Inge, wat een lief bericht zeg, dat doet me zo goed. Ik heb het er vaak erg moeilijk mee, zou inderdaad mijn moedertje nog gewoon, net als vroeger, even op willen bellen en om goede raad willen vragen of gewoon even kletsen maar dat is echt over. En dan is het zo fijn dat mensen met je meevoelen en zich inleven. Je vraagt me of mijn vader nog wel eens blij is? Eigenlijk alleen op zondag, dan komen mijn broers, aanhang en vaak kleinkinderen, op die dag is er altijd iemand van ons, zg borrelmiddag, dat zijn de momenten waarop je hem iets ziet opleven maar vaak zegt hij weinig of herhaalt wat hij juist daarvoor heeft gezegd. Eigenlijk is hij voornamelijk somber, onrustig en negatief. Nu zijn wij er niet altijd bij, mijn schoonzus en ik gaan regelmatig door de week, bijna elke dag gaat er iemand langs al is het maar 5 minuten. Maar ik zie hem voornamelijk zo. Ik begrijp uit je woorden dat jouw moeder dementerend is, maar je nog wel steeds herkent? Het valt allemaal niet mee he? Woont ze nog thuis? Lieve groeten, Tanya

inonzeno56 weken geleden	Beste Tanya Vreemd, ik heb je eergisteren een bericht teruggestuurd maar ik kan het niet teruglezen. Misschien omdat ik even onderbroken werd tijdens het schrijven? Ik had je willen zeggen dat ik ook heel erg blij ben met mensen zoals jij, die herkennen en uitspreken wat het betekent om je ouders zo te zien wegglijden. Het geeft me steun, vooral omdat ik me vaak zo machteloos voel. Het liefst had ik natuurlijk gezien dat mijn moeder een gelukkige oude dag zou hebben, nu zie ik vaak een angstige en ontredderde moeder, bozig omdat ze niet begrijpt wat al die 'vreemde' mensen (thuiszorgmedewerkers) bij haar komen doen en van alles van haar willen en soms is ze inderdaad intens somber. Anderzijds zijn er gelukkig ook goede momenten. Omdat ik vrij ver van mijn moeder woon en door de week werk, ben ik in de weekenden bij haar. We maken het dan zo leuk en gezellig mogelijk waar mijn moeder gelukkig nog van kan genieten. Daarom lijkt het me ook zo moeilijk voor je dat je vader zo somber is; we willen allemaal het beste voor onze ouders. Uit je reactie meen ik te lezen dat de familiebanden hecht zijn. Betekent dat ook dat je elkaar hiermee kunt steunen? Ik hoop het voor je. Heel veel groeten, Inge

leo55 weken geleden	Goede morgen dames, Inge om met jou te beginnen. Als je met een mail met begonnen en je onderbreekt deze enige tijd alvorens deze te versturen, dan is het heel goed mogelijk dat het bericht verdwenen is. Ik heb die ervaring vele malen gehad, maar ik heb het idee, dat het tegenwoordig wat langer mag duren. Ik weet in ieder geval dat het de aandacht heeft van Rob, onze netcoördinator. Het is ook heel louterend zoals jullie de dementie ervaren en begeleiden. Even kwam bij mij op Tanya, is er niet een klein kalmeringspilletje voor je vader? Natuurlijk we moeten zo min mogelijk onze geliefden willen platspuiten, maar in het huis zal daar toch ook wel aandacht voor zijn. Sterkte en geniet van de momenten die jullie nog gegeven zijn met jullie ouders. leo

ietjefietje53 weken geleden	Platspuiten is natuurlijk niemand voor, maar ik vraag me toch af of er niet iets is voor mijn schoonzusje, ze zit bijna de hele dag te huilen. Dit is in het ziekenhuis waar ze sinds een paar weken ligt i.v.m. een operatie. Er moet toch een medicijn zijn wat haar een beetje kalmeert. Mijn zwager zegt dat er al iets gegeven wordt, maar dat helpt dan toch niet veel, eigenlijk niks. Gisteren zijn we 1 uur bij haar op bezoek geweest en ze huilt alleen maar en zegt dingen, zoals wanneer gaan we nou? Bij het naar boven brengen naar de afdeling wordt ze erg agressief, ondertussen wordt nu wel gezocht naar een andere instelling, maar de complicatie schijnt te zijn dat het ziekenhuis een rapport heeft geschreven waarin staat dat ze dement is, nu wil een instelling die haar eventueel opneemt toch haar geëvalueerd hebben (heel begrijpelijk) Mijn zwager is daar dan weer tegen, denkt dat ze na het revalideren gewoon weer naar huis kan en dat zo'n evaluatie betekent dat ze nooit meer thuis komt.

leo53 weken geleden	Ietjefietje, Het is zo moeilijk, om als 2e lijns mantelzorger, precies je plaatsje te weten. Je zwager is toch de meest naaste en als hij dan niet goed e.e.a kan invoelen ( volgens jou), ja dan wordt het moeilijk. Ik denk dat je heel voorzichtig moet zijn in deze. Als mijn schoonzusters iets te berde brengen m.b.t. mijn vrouw, trekt bij mij vaak het korte lontje aan. (ik zal het niet het beste weten, of jullie bekijken het alleen maar van de zijlijn) . Hooguit kun je de situatie voorzichtig met hem evalueren. Kijken hoe hij er op reageert. Vragen of hij er al eens met de huisarts over heeft gesproken. Is er bij je schoonzusje een diagnose gesteld? Als dat zo is kun je hem wijzen op mogelijke karakter veranderingen, maar ook mogelijke verwarring door nu die ziekenhuis opname. Het is voorzichtig manouvreren. Ik voelde mij indertijd tenminste erg alleen .Iedereen bleef zo'n beetje weg en degenen die er nog een beetje waren wisten het vaak beter. ( dat dacht ik tenminste) Sterkte hoor. leo

Tanya39 weken geleden	Goedemiddag, eerder schreef ik dat het bijna een jaar geleden was dat beide ouders werden opgenomen op een gesloten afdeling. We zijn nu weer een paar maanden verder. De toestand van mijn vader is weinig veranderd, nog steeds somber, negatief, nerveus en ietwat agressief en hij sluit zich compleet van de andere bewoners af. Leo opperde in een reactie een pilletje voor papa. Inderdaad, hij krijgt nu een pilletje, het scheelt iets. Mama is een ander verhaal, zij heeft steeds meer ongemakken, veel diarree, haar suiker is veel te hoog, haar benen willen niet meer, ze is apathisch aan het worden, reageert haast niet als we wat zeggen, moet beetje geholpen worden met eten en zit nu ook in een rolstoel. Maar wat mij zorgen baart is, dat het nu al een keer of 3 is voorgekomen dat men haar niet wakker krijgt, ze is dan zo ver weg en ademt dan zo diep. Laatst is de dokter daarvoor gebeld, hij stapt binnen, noemt haar naam en ze wordt wakker. Ik weet niet precies wat voor medicijnen ze krijgt, het wisselt nog wel eens maar ik geloof niet dat het daarmee te maken heeft. Het gaat niet goed met mama, voel me zo machteloos!! Tanya

ceciel39 weken geleden	Tanya wat kan ik mij voorstellen hoe machteloos en verdrietg je bent. Vooral omdat je moeder zo achteruit gaat.Je hebt dus de ervaring dat het personeel goed op haar passen en dat kan je een beetje helpen dat die zorg er is.Ik wens je veel sterkte. Mijn Joop gaat nu 4 morgens naar de zorgboerderij en tot nu toe vindt hij dat het er goed gaat. Cilia

Tanya39 weken geleden	Ceciel, bedankt voor je reactie. Jij vertelt dat Joop 4 ochtenden naar een zorgboerderij gaat. Hij zegt dat het goed gaat. Hoe is dit voor jou? En hoe red je je in de weekeinden? Ik kan me zo voorstellen dat het vreemd en leeg is die 4 ochtenden maar dat het je ook wat lucht geeft. Moeilijk he? Ik leef met je mee hoor. Groet, Tanya

ceciel39 weken geleden	Tanya Ik moest eerst wel even wennen maar als ik eerlijk ben is het een heerlijk gevoel wat voor mijzelf te doen en niet steeds moet opletten wat Joop nu weer wil of wat hij zegt. Als ik niet derect antwoord geef of zeg dat ik iets niet begrijp dan is er weer "bonje"omdat ik dan geen gehoopaparaat heb, maar die hoef ik dus ook niet. Zondags doen we kalmaan og wegaan even met de auto rijden. Ook gaat hij geregeld uit fieten en soms ga ik mee. Joop fietst veel km.alleen. Bedankt voor je reactie Cilia

Terug naar Omgaan met dementie

blijf op de hoogte

Hulp en Advies

Inloggen

Forum