Forum

Zoek binnen het forum

Forum
>
Omgaan met dementie
>
Dementie is een ook rouwproces

polderdyk56 weken geleden	Onderstaande reacties waren geplaatst onder een andere topic. Ze zijn erg herkenbaar en waardevol en daarom heb ik er een nieuw onderwerp van gemaakt Mia

polderdyk56 weken geleden	Reactie eerder geplaatst door: Marjan Hallo Dochter39 en iedereen die meeleest, Ik weet nog toen mijn moeder opgenomen werd in het woonzorgcentrum, dat iemand van het personeel tegen ons zei Het is een lang rouwproces. Ik dacht toen oke dat weet ik wel maar vond het wel heel hard klinken. Maar ik kan maar 1 ding zeggen dat het helemaal zo is. Je neemt elke keer weer een stukje afscheid van haar. Steeds minder contact. Mijn moeder liep nog toen ze in het wooncentrum ging wonen. Deed de vaat ondanks er een vaatwasser was. Hielp mee met het schoonmaken van de groente, bakte pannenkoeken voor de andere bewoners. ( wel met begeleiding) Hielp met stoffen en stofzuigen. En nu drieenhalfjaar later zit ze in een rolstoel. Ze heeft geen zit functie meer. Kan zichzelf niet meer omdraaien in bed of wat dan ook. Ze word met een passieve lift uit bed gehaald s'morgens en in haar rolstoel gezet. En eind van de dag weer met de passieve lift in bed gelegd. En komt niet door lichamelijke klachten maar gewoon weg door de Alzheimer. Ze weet niet meer hoe ze moet zitten, lopen, omdraaien in bed enz..... Moet echt overal bij geholpen worden. Bij het eten en drinken echt alles. En als ik mijn moeder dan zo zie dan springen de tranen in je ogen. Het is gewoon mijn moeder aan de buitenkant ( wel magerder en een lege blik)Maar van binnen is ze al heel lang mijn moeder niet meer. Klinkt misschien hard of raar voor sommige mensen. Maar het is gewoon zo. Ik kan niet meer met haar praten over wat dan ook, even samen naar het tuincentrum of boodschappen doen. Dingen met haar delen of vertellen. En dat mijn moeder zelf dingen vertelt. Even vragen hoe het recept van een cake bakken ook weer is b.v. En dat lijken misschien onbelangrijke dingen voor sommige mensen. En natuurlijk kan het me niks schelen hoe die cake moet, maar gewoon het niet meer kunnen hebben over de dingen die we altijd deden. Waar we woonden, over vroeger toen we gingen varen en zwemmen. Over mijn vader, waar mijn moeder geen weet meer van heeft. En ga zomaar door. Ik mis gewoon mijn moeder. Mijn broer zei een keer: de koets staat er nog maar de passagier is al vertrokken. En zo is het ook. Hoe jammer dat ook is. Het enigste wat we kunnen doen voor haar, is er voor haar zijn en het zo fijn mogelijk voor haar maken. Marjan

polderdyk56 weken geleden	Reactie eerder geplaatst door: Dochter 39 Lieve Marjan wat een mooie uitspraak van je broer , de koets is er nog maar de passagier niet meer :( dat is zo waar! marjan ik leef zo met je mee , jou moeder is al veel verder weg als ik het zo lees ,maar dat staat ons ook te wachten en ik heb al zoveel verdriet over hoe het nou gaat . Ik begrijp elk woord wat je schrijft en voel de emotie met je mee . mensen die het nog niet van dicht bij me ehebben gemaakt begrijpen het niet zo als wij het nu begrijpen . dit is net zo erg als iemand plotseling verliezen . of zeg ik nu iets geks ? toch leven mensen meer mee als er iemand overlijd als dat je dit mee maak terwijl het voor ons als dochters ,zonen, partners een heel groot verlies is ook al is hun lijf er nog .

polderdyk56 weken geleden	Reactie eerder geplaatst door: Marjan Hallo Dochter39, Dat klopt inderdaad, als je niet mee maakt of mee te maken heb gehad kan je het niet weten hoe moeilijk en emotioneel het is. Wist ik ook niet voor dat mijn moeder Alzheimer kreeg. Mensen denken vaak om je heen oja die is erg vergeetachtig of die haalt alles door elkaar. En natuurlijk doen mensen met Alzheimer dat. Maar er is veel meer aan de hand. En daar staan mensen die er zelf niet mee te maken hebben gehad niet bij stil. En ik weet ook dat niet de hele wereld erbij stil kan blijven staan. Het leven gaat voor iedereen om je heen door. Dat is nu eenmaal zo. En dat is maar goed ook. Maar net wat je zegt dat het verlies zo groot is, je partner of 1 van je ouders is er gewoon nog. Maar ook helemaal niet meer. In mijn geval kan ik met mijn moeder helemaal niks meer bespreken. Ze begrijpt niet wat je zegt. En kan zich ook niet meer uiten of vertellen wat ze wel of niet wil. Honger of dorst, koud of warm heeft. En dat vind ik heel erg moeilijk om te zien. Je staat daar zo machteloos in. Ze heeft misschien wel ergens pijn, maar kan het niet vertellen. Ze kan soms haar gezicht vertrekken of ze pijn heeft, maar je komt er gewoon niet achter waar dat is. Ze heeft sinds een aantal maanden morfine pleisters tegen de pijn. Ook door het vele zitten gaat je rug natuurlijk verschrikkelijk zeer doen. Alles zakt in elkaar. Mijn moeder beweegt zelf geen cm meer. Ze zat eerst in een gewone rolstoel, maar had daar heel veel last van haar rug in. En na veel aandringen en op het laatst zelf er achteraan gegaan, heeft mijn moeder nu een hele grote rolstoel en die zitting en rugleuning is helemaal gevuld met een soort van balletjes. Dus het gaat helemaal naar haar lichaam staan. Geen vervelende druk punten. En van die grote armen noem ik het maar ( zitten ook aan de rolstoel vast) die om haar heen zitten en daar kan ze haar armen opleggen. Dat ook die heerlijk zacht liggen. Haar voeten rusten op grote en brede voetsteunen. Met ook heel zacht en dik materiaal ook gevuld met die balletjes. En ze zit er echt in als een koningin op haar troon haha. Die rolstoel is ook helemaal te kantelen zodat ze er ook in kan slapen op de dag. Aangezien ze steeds meer slaapt. Wat je zegt over dat mensen meer met je meeleven als er iemand overlijd, dan als dat je dit meemaakt is zeker waar. En zeker voor iedereen die iemand verliest is het verschrikkelijk. Dat wil ik zeker niet zomaar wegcijferen. Iedereen heeft dan een groot verlies. Maar als iemand Alzheimer heeft en andere vormen van dementie natuurlijk. Dan moet je steeds meer afscheid nemen van je partner of vader/moeder terwijl die gene er nog is. Maar ook eigenlijk niet. Een buurman van mijn zus, die kort daarvoor genezen was van kanker zei een keer tegen haar. Kanker is verschrikkelijk, maar Alzheimer is nog veel erger. Mijn zus zei hoezo. Kanker is toch ook een verschrikkelijke ziekte. Hij zei nou dan kan je tenminste nog afscheid van elkaar nemen. Jij kan dat niet met je moeder.

polderdyk56 weken geleden	Reactie eerder geplaatst door: Ceciel Marjan Zo ie het ook. Mijn man glijdt heel langzaam weg, dat weten we nu eenmaal. Ik heb mijn eerste man veloren toen ik 30 jaar was. Ook dat was vreselijk, maar zelf denk ik wel eens dat ik mijn Joop, om hem, liever nu welte overlijden kwam dan straks nergens geen weet meer van hebben. Nu is hij vaak verdrietig en bang. Cilia

polderdyk56 weken geleden	Het is raar dat ik nu conflicten met mijn partner vermijd in plaats van bespreek. Het voelt als verraad nu ik grote beslissingen zelf neem en hem niet eens vertel waar ik mee bezig ben. Ik vertelde hem altijd alles! Dat stuk hersenen waar ik niet meer bij kan, nooit meer bij kan! Vreselijk! Alles maar nemen zoals het gaat. Maar verdriet is ook niet te meten, ieder heeft het zijne, elk huis zijn kruis. Het overkomt je, niemand kun je hier de schuld van geven. Maar goed dat we daar ook geen beslissingen in kunnen nemen. Groeten allemaal van Mia

Katjana56 weken geleden	Voor alle verhalen en warme mantelzorg,respect Katjana

dochter3956 weken geleden	dat heb je heb je heel mooi samen gevoegd

dochter3956 weken geleden	het is zo moeilijk uit te leggen aan mensen die het niet van dichtbij mee hebben gemaakt hoe het is als iemand die je dicht bij staat getroffen word door dementie-alzheimer . dan vragen mensen hoe is het ? of hoe is het met je moeder ? maar het is zo moeilijk om daar antwoord op te geven , want ze gaan alleen maar achteruit , elke dag is weer een stukje afscheid nemen .hun lijf is er nog wel maar het is je moeder al niet meer , en dat is erg pijnlijk om te zeggen , je kan niet echt rouwen want de zorg gaat gewoon door , je word geleefd , je moet overal naar toe , en de momenten die je vaak heb dat je dan denk Och mam als je dit toch had geweten .het belangrijkste is dat je het accepteerd , dat je accepteerd dat die rot ziekte je moeders hersens in is gekropen en dat ook de rest van haar omgeving daar mee moeten dealen . maar soms gaat dat accepteren beter als de andere keer , soms wil je het wel uit schreeuwen hoe erg je haar mist . het is ook zo moeilijk te accepteren omdat ze nog zo jong is en achteraf gezien is het 5 jaar geleden al begonnen alleen begint het nu ook andere mensen op te vallen . als iemand jong overlijd is dat ook erg moeilijk te accepteren , net zoals ze me pa .die was 50 toen hij overleed , tuurlijk moet je het een plekje geven maar accepteren doe ik het nog niet want dan denk je nog wel eens goh pa wat had je het leuk gevonden om aan de voetbal lijn te staan van je klein zonen , wat had je trots geweest op je knappe kleindochters , wereld kleindochters had hij dan gezegd!maar pa is er niet meer en nu zijn we ma /oma aan het verliezen langzaam maar toch ook weer snel ,als we terug denken aan 2 maanden geleden zien we dat het steeds maar achteruit blijf gaan .en alles wat weg is is weg en kom niet meer terug . en inderdaad , de koets is er nog maar de passagier niet meer :( Klote ziekte

Marjan56 weken geleden	Hoi, Dat klopt helemaal. Je kan soms zo boos worden, zo machteloos. Maar je moet door. Er is geen tijd voor verdriet en in een hoekje weg te willen kruipen. Even aan niets denken. Het leven gaat door, je gezin, de zorg voor je moeder. Het gaat de ene keer ook beter dan de andere keer. Als ik soms bij haar ben en haar zo zie, dan staan de tranen in je ogen. En zou je het liefst op een janken zetten. Maar je wilt dat niet doen. Je wilt sterk zijn voor haar. Er zijn voor haar. De tijd dat je er bent voor haar gezellig maken, extra aandacht. Ook al weet mijn moeder eigenlijk niet meer wie ik ben. Ja wel iets bekends, maar wie o wie ik ben nee. Dat doet heel veel pijn. Ik ben zo vaak mogelijk bij haar. Ik denk altijd wie weet hoe het volgende week is. Kan dan allemaal heel anders zijn. Dus probeer er zoveel mogelijk voor haar te zijn.

Marjan56 weken geleden	Goedemorgen allemaal, Verdriet is zeker niet te meten. Mijn moeder was ook een tijd toen ze net in het woonzorgcentrum woonde erg verdrietig. Dat is heel moeilijk om te zien. Ze voelde zich daar niet op haar plek. En dat snap ik ook heel goed. We hebben het zo naar onze mening, zo open mogelijk gehouden en alles met haar besproken en haar erbij betrokken. Maarja dat is ze natuurlijk gelijk weer kwijt. En niemand wil zomaar naar een plek, waar je met mensen gaat wonen die je helemaal niet kent. En zelf geen grip meer hebbende op je leven. Dingen niet begrijpen. Spullen niet meer terug kunnen vinden. En vooral je eigen vertrouwde omgeving weg is. Er werd ons ook vertelt toen we gingen kijken bij het woonzorgcentrum dat onze moeder een stap achteruit kan gaan als ze daar zou komen wonen. En gewoon weg om het feit dat de vertrouwde omgeving weg is. En ook onze vader die haar de dag door hielp en die was weggevallen. Thuis zat er natuurlijk ook nog een bepaalde routine in voor haar. Maar dat was ze daar natuurlijk volkomen kwijt. Het was toen echt heel moeilijk om mijn moeder daar achter te laten. Net of je haar in de steek laat en ergens dumpt. Ik weet ook dat het niet het geval is en het gewoon niet anders is. Maar je gevoel zegt heel iets anders. Ik heb zo vaak met de gedachte gelopen, ik haal haar daar weg. Maar het word echt afgeraden. En dat is omdat het steeds zwaarder word. En wat ook gezegd word dat je partner/vader/moeder heel erg kan gaan veranderen. En daar word mee bedoelt dat iemand erg agressief kan worden. Persoonlijk heel erg kan veranderen. En het is ook zo. Ik ben veel bij mijn moeder en zie ook mensen om haar heen veranderen. Mijn moeder is nooit agressief geworden, maar was soms heel erg boos. En dat was vaak dat de verpleging haar wilde helpen met wassen en aankleden. Maar dat wilde mijn moeder dan niet , aangezien dat ze dat volgens haar zelf wel kon.En geen hulp nodig had. Het gebeurde ook wel dat mijn moeder op de dag in bed was gaan liggen en als ze dan gingen eten, wilde mijn moeder er niet uitkomen. Maarja mijn moeder had geen besef van tijd meer. Mijn moeder kon soms ook dingen zeggen die ik van mijn moeder echt nooit had gehoord. En ze ook zeker nooit in haar mond zou hebben genomen. Ik heb echt heel veel respect voor iedereen die de verzorging op zich neemt. Groetjes Marjan

Terug naar Omgaan met dementie

blijf op de hoogte

Hulp en Advies

Inloggen

Forum