Alzheimer Nederland

Forum

 
leo55 weken geleden
Comment with ID: 1622
 Lieve mensen,

Dank voor jullie reacties.
Oorzaak dat ik geen verjaardag met een groot gezelschap wilde, was mijn ervaring een maand daarvoor, toen ik jarig was.
Mijn vrouw wilde toen ook geen feest.
Onze kinderen dachten daar anders over en vertelde mij dat zij, met de kleinkinderen toch wilden komen. Terecht dacht ik.
Nou hapjes en drankjes waren snel geregeld.
Mijn vrouw zat temidden van haar kinderen en kleinkinderen te breien en nam geen deel aan de gesprekken. Dat ging langs haar heen.
Toen iedereen vertrokken was zei ze, hè fijn lekker samen thuis.
Toen besloot ik om het anders aan te pakken.
Al moet ik wel zeggen de dag is gewoon voorbijis gegaan en mijn vrouw weet zoals van iedere dag die voorbij is, niets meer.
Ik wil maar zeggen, wij proberen er nog zoveel mogelijk van te maken.

leo
Vergeetmijnietje (moderator)55 weken geleden
Comment with ID: 1625
 Dat is het moeilijke van dementie, er is geen mens gelijk...ieder persoon en partner en/of kinderen reageren weer verschillend op de ziekte. Dit maakt het ook lastig om te bedenken wat misschien goed zou kunnen zijn.
Partners van personen met een dementie worden zorgspecialisten bij uitstek waar wij als hulpverleners nog héél véél van kunnen leren!
Katjana55 weken geleden
Comment with ID: 1632
 Vergeetmijnietje,

Wat heb je gelijk!
Ik dacht ervaring genoeg te hebben opgebouwd als professional in deze wondere wereld;
mijn wereld stond ook totaal op zijn kop toen moeders zelf begon te dementeren. Na het schuldgevoel van 'waarom heb ik dat niet eerder gezien' en meer van dat soort valkuilen doet ze mij, bijna iedere dag nog versteld staan.Verdieping in de ander zijn de grootste schatten die je immers niet uit een boekje haalt, geduld trouwens ook niet.

Met veel respect voor Leo die gewoon zijn eigen koers durft te varen en voor mij een voorbeeldfunctie heeft; wat zegt je gevoel en kun je daar naar handelen?

Ik denk dat gevoel iets is wat je beter niet kunt negeren:behouden vaart allen, Katjana.
ceciel51 weken geleden
Comment with ID: 1873
 Ik begrijp elk woord wat je schrijft en voel de emotie met je mee . mensen die het nog niet van dicht bij me ehebben gemaakt begrijpen het niet zo als wij het nu begrijpen . dit is net zo erg als iemand plotseling verliezen . of zeg ik nu iets geks ? toch leven mensen meer mee als er iemand overlijd als dat je dit mee maak terwijl het voor ons als dochters ,zonen, partners een heel groot verlies is ook al is hun lijf er nog .

Ik wil eigenlijk hier op reageren. Dementie is veel erger dan het verliezen van je dierbare man.
Ik weet het, want mijn eerste man overleed toen ik 30 jaar was en de beide jongens 6 en 8 jaar. Je bent dan alleen en mist een geliefde.
Nu zie je je geliefde steeds verder van je afglijden. Ik kan met hem praten maar begrijpen is er vaak niet meer bij. Eerst werd de relatie kameraadschappelijk. Nu heb ik het gevoel dat het verpleegster patiënt is.
Cilia
dochter3950 weken geleden
Comment with ID: 1895
 Ceciel ik ben me vader verloren aan kanker toen hij 50 jaar was .

me moeder verlies ik nu aan demkentie en ik ben het zeker met je eens dementie is erger .

mijn vader had erg veel pijn en veel verdriet dat hij zo jong dood mkoest gaan en er niks meer aan te doen was , dus ook zijn ziekte bed was geen pretje . maar we konden er naar toe leven . goede pijn stillers geven en bolijven praatte over wat hij wel en niet wilde .

met dementie is dat anders en ik vind het veel en veel moeilijker zowel voor ons als voor de alzheimer persoon zelf . ik hoop wel eens steikum dat me moeder haar ogen sluit voordat ze in een vepleeg huis terecht kom of echt helemaal de weg kwijt raakt :(
Hannah50 weken geleden
Comment with ID: 1896
 Hai dochter, ook dat begrijp ik zo goed. Dat mag je best hopen en je niet schuldig voelen. Ik hoop nog steeds als ik bij mijn moeder ben, en kijk naar haar op bed, dat haar borst niet meer beweegt... Liefs, Hannah
dochter3950 weken geleden
Comment with ID: 1898
 Hannah ik heb net je verhaal gelezen onder jou verhaal .en ik kan me dat heel erg goed voorstellen .

ik beloof dat ik een kaarsje voor je moeder aan ga steken in de hoop dat ze snel haar rust mag vinden . ik leef zo ontzettend met jullie mee en bedankt voor je steun hier op het forum .
Moeder van 2 kinderen50 weken geleden
Comment with ID: 1905
 Hoi allemaal,

Wat herkenbaar allemaal, ik durfde het niet te uiten stik er een beetje in.
Maar ik hoop ook stiekem dat mijn vader voordat hij het verpleeghuis in komt of helemaal de weg kwijt raakt zijn ogen sluit.

De angst dat hij misschien net zoals mijn oma zijn eigen moeder 7 jaar op bed komt te liggen en misschien dan ook jaren niet kan praten vind ik verschrikkelijk hoop dat dat hem bespaart blijft.

groet Christina
Moeder van 2 kinderen50 weken geleden
Comment with ID: 1906
 Wens iedereen hier heel veel sterkte en leef met jullie allemaal mee.

met vriendelijke groet Christina
jannieka46 weken geleden
Comment with ID: 2105
 Hallo allemaal, ik heb een tijdje gezocht en gelezen naar iets wat aansluit bij waar ik over nadenk..en nu lees ik hier : ik hoop dat hij/zij de ogen sluit zodat een hoop bespaard blijft.

We hebben al heel wat beslissingen genomen voor mijn schoonmoeder en het worden er steeds meer en over steeds moeilijker dingen. Tijdens haar ziekenhuisopname (gebroken heup) moesten we al beslissen over wel of niet reanimeren en nu hebben we besproken met de verpleeghuisarts: hoe lang blijf je doorbehandelen?

De term: handelen in de geest van mijn schoonmoeder...maar wat is haar geest? Hoe ze was..dan weet je het wel...maar hoe ze nu is? hoe kan je ooit weten wat ze zelf zou kiezen? We hebben het er nooit over gehad.

Ze is de meeste tijd verdrietig, verward en bang ....dat zie ik wel.
Ik weet helemaal niet hoe zaken gaan lopen en misschien hoeven we helemaal geen actieve beslissing te nemen, maar ik denk er over na.

Ik heb voor mezelf bedacht dat ik het wel moet beschrijven zodat mijn kinderen niet hoeven te zoeken naar antwoorden.

Er zijn heel wat dingen die ik moeilijk heb gevonden maar dit is wel het grootste vraagstuk van alles voor mij.
Dat wilde ik even hier opschrijven, groetjes Jannieka