Alzheimer Nederland

Forum

 
jannieka74 weken geleden
Comment with ID: 3086
P.S. mijn schoonmoeder kreeg niet voor elke dag maaltijden: dat kreeg ze niet op. Toen ze het nog kon, verdeelde ze de maaltijden over twee dagen. Zo was haar idee dat er geen eten mocht worden weggegooid kwijt en mopperde ze er niet meer over.

we zijn gestopt met het invullen van de maaltijdenlijst: dat was steeds een drama...........ze kreeg gewoon 'wat de pot schafte'......scheelt een hoop gezoek naar de lijst of paniek over 'heb ik de lijst wel ingeleverd?". Gewoon even bellen met de maaltijdservice.

groeten Jannieka
Katjana74 weken geleden
Comment with ID: 3087
Goede tips Janieka, ik ga ze beiden uitproberen....wordt vervolgt!
Groet Katjana
jannieka74 weken geleden
Comment with ID: 3089
Nou Guusje, zoals je schrijft jankend heen en jankend terug........niet letterlijk maar wel in mijn hart. Ik vertel hier dan over het eindeloze opbellen, de eindeloze zoektochten naar lijsten, sleutels, brieven...de angsten....het geruststellen....jezelf oppeppen om er weer voor de volle 100% in te springen, geduld geduld geduld....sjonge wat lijkt dat lang geleden en wat MIS ik het!

Nu is er het totale niets!

Mijn schoonmoeder kan niets meer, heeft geen initiatief, vertelt niets meer, vraagt niets meer...zit als een verpieterd plantje in haar stoel en ze WEET het. Ze weet dat haar leven totaal leeg is. En ze wil dood. Ik sta met lege handen. Jarenlang heb ik geredderd en gezorgd, opgelost, gerustgesteld en geregeld, gepraat en gelachen, nieuwe dingen bedacht en oplossingen gevonden en...........nu: niks!

Ik praat met haar over doodgaan en dat ik haar begrijp en ik begijp het ook.

Jullie moeten niet verdrietig zijn als ik doodga..het is goed zo, het is genoeg.

Misschien is dit wel de zwaarste fase voor de mantelzorger?? ik weet het niet....het is moeilijk loslaten en toch moet je dat.

Even het hart gelucht, fijn dat dit forum er is, vriendelijke groeten, Jannieka



Guusje74 weken geleden
Comment with ID: 3097
Jannieka,
Je hebt gelijk. Dat is nog veel erger en dat zorgen en zoeken en alles zal ik ook missen.
Wat is het een gemene ziekte.
Maar zoals jij schrijft, je schoonmoeder weet dat ze niets meer weet, kan dat ook nog??
Blijft haar dan niets bespaard?
Vreselijk als dit je overkomt.
Mijn oma en enkele dochters van haar, dus zussen van mijn moeder hadden ook Alzheimer. Dus een beetje idee heb ik wel maar niet alles.
Groeten.
Guusje.
Very71 weken geleden
Comment with ID: 3158
Dag Richard, Guusje Leo en Katjana
Bovenstaane berichten van jullie heb ik de afgelopen weken regelmatig weer opnieuw gelezen.Allemaal zo herkenbaar, en ik heb jullie adviezen en goede raad ter harte genomen.

Leo, wat betreft de machtigingen voor onze kinderen dat is allemaal in gang gezet.

Maar dan komt het moeilijkste gedeelte. Nadat ik weer eens met frisse tegenzin maar mijn werk was vertrokken en een uurtje later al weer volop liep te mopperen en te klagen, dacht ik Luister eens naar jezelf, en kijk eens naar jezelf. Zo ben je niet en zo wil ik niet doorgaan en zo kan ik ook niet lang meer doorgaan.

Ik heb meteen een afspraak met mijn huisarts gemaakt en na een goed gesprek heb ik besloten om vanaf januri nog een dag minder te gaan werken. En wel op een dag dat mijn echtgenoot naar de zorgboerderij is. Het mooiste is nog dat ik de komende 2 weken dat er nog gewerkt moet worden elke week een vrije dag van de zaak krijg.

Ik ben blij en ook opgelucht dat er nu eindelijk een beetje tijd voor mijzelf komt, een hele dag waarop niemand iets van mij wil, maar ik vind het nog steeds moeilijk om toe te geven dat ik niet Supervrouw ben en niet 4 dagen kan werken en dan nog eens 3 dagen voor manlief zorgen.

Richard ik ben erg benieuwd of je wat verder gekomen bent met de zorg voor je ouders. Sterkte ik leef met je mee.

Prettige avond Very
leo (vrijwilliger)66 weken geleden
Comment with ID: 3300
Ik heb oon nog een onderwerp waar ik zo jullie over wil horen.
De jaarwisseling, het geknal, uiteindelijk tot diep in de nacht.
Hoe reageerden jullie partners of andere dementerende familieleden.
Ik lees hier niets over.
Nou voor mij was het zo'n beetje de druppel die de emmer deed overlopen.
En dan hoor je van mensen die voor deze dagen hun hond in een kennel stoppen,alsof daar geen lawaai is. En ja ik denk dat iedere patiënt het op zijn eigen manier beleefd, nou mijn partner werd heel angstig, raakte geheel verward. Als mantelzorger probeer je dan te sussen en rustig te blijven , de volgende ochtend om een uur of vijf als mijn partner wakker is is er geen enkel idee wat er 's nachts gepasseerd is. Als mantelzorger mag je deels gesloopt die dag proberen de benen er weer onder te krijgen.
Ik ben erg benieuwd.

leo
dementmaarnietgek66 weken geleden
Comment with ID: 3301
Hallo Leo, ik kan me wel een beetje voorstellen hoe dat voelt.

Ikzelf begreep wel goed, dat het oud en nieuw was, heb liggen slapen tussen half 10 en 11, heb toen nog wat gezeten tot 12 uur. Toen heb ik mijn vrouw geknuffeld en ben naar bed gegaan, kon niet slapen van de ontploffingen, maar zo rond half 2 werd het rustg genoeg om toch te kunnen slapen. Was om 6 uur wakker, maar nog redelijk bij de tijd dus zelf koffie gezet, nog een oliebol gegeten en mijn vrouw om half 9 wakker gemaakt. Vond ze geloof ik niet zo heel erg, maar ze had 'snachts wel met iederen gebeld.
Ik kan me niet herinneren of mijn vrouw het vervelend vond; weet ze goed te verbergen of heb ik niet meer zo door,

Beste Groeten
Very66 weken geleden
Comment with ID: 3302
Hallo Leo,
Manlief vroeg oudejaarsavond avond om 10 uur of het nog geen 12 uur was. Hij was moe en is toch maar naar bed gegaan en heeft de hele nacht als een roos geslapen dwars door het geknal heen. Kortom een zeer relaxte avond en nacht voor mij, helaas wel in mijn eentje.

Hoe is het nou met je, ben je weer uit je dip?

Groetjes

Very
leo (vrijwilliger)66 weken geleden
Comment with ID: 3303
Goede morgen allemaal.
Ik ben een beetje jaloers Dementmaarnietgek en Very op jullie:)
ik vergat er nog bij te vertellen dat wij een alleraardigste beneden buurman hebben die van housemuziek geniet.Dat kwam er ook nog bij in die week.
En dat mijn vrouw vrijdag voor de Kerst voor de deur op het parkeerterrein werd gedumpt en dat de nieuwe chauffeur weer zonder te bellen wegreed.
Inmiddels heb ik afscheid genomen van de Dagopvang omdat ik o.a. daar niet voldoende ondersteuning kreeg bij het taxiprobleem. Hun verantwoording hield op als de patiënt de deur uit was en ik moest het zelf maar oplossen. Ik ga mijn vrouw nu zelf brengen en halen.
Maar alles is weer onder contrôle.
Sterkte allemaal en tot mails.
Leo
Guusje66 weken geleden
Comment with ID: 3304
17 december is mijn moeder opgenomen als crisis. Ze at niet meer en huilde hele dagen. Ze kende haar eigen spullen niet meer en werd erg angstig. Van hieruit gaat ze asap naar een kleinschalige woonvorm.
Na de eerste moeilijke week begon ze te wennen en heeft veel steun aan haar kamergenote.
Door het goede eten en begeleiding en regelmaat is ze een stuk opgeknapt, lichamelijk gezien. Geestelijk gaat ze snel achteruit.
Gisteren is besloten de exelon pleister af te bouwen omdat die geen effect meer geeft.
Ze geeft nu toe dat ze niet meer alleen kan wonen.
Wij zijn nu blij de knoop doorgehakt te hebben en haar de beslissing uit handen te hebben genomen.
Maar nu het volgende: Het verpleeghuis heeft geen reanimatiebeleid. Ik zelf vind het logisch maar niet iedereen van de familie.