Alzheimer Nederland

Forum

  • Pagina's:
  • 1
  • 2
 
royalty74 weken geleden
Mijn moeder, Alzheimerpatient, is opgenomen in een verzorgingshuis en wordt prima verzorgt. Zij vindt dat ze niets mankeert,iedereen vergeet wel is wat en ze begrijpt niet wat ze daar moet. Ze is 74, fysiek heel goed maar mentaal heel erg verward. Heeft ondersteuning nodig bij de dagelijkse dingen, douchen, aankleden etc. Ze helpt iedereen, is nergens te lui voor en begrijpt dan ook niet dat ze niet naar haar eigen huis kan.
Er komt regelmatig bezoek, familie en vrienden, maar zij onthoud het niet, en vindt dat ze
altijd maar alleen is.. Als wij (familie) komen dan is er maar 1 gespreksonderwerp en dat is dat zij naar huis wil. Haar kast heeft ze al leeggehaald, de kleding ligt klaar en zij verwacht van ons dat wij haar meenemen. Het verplegend personeel leidt haar altijd weer af zodat we zonder haar het pand kunnen verlaten maar het is bij elk bezoek het enige onderwerp waar ze over praat.
Zij gebruikt geen medicijnen maar haar drang om naar huis te kunnen is zo groot dat ze er echt ziek van wordt. Ze is huilerig, beverig, lijkbleek, heeft overal pijntjes en windt zich dermate op dat de hartslag stijgt. Dit gaat dag in dag uit en bij elk bezoek staat ons dit gedrag te wachten. Inmiddels is de psycholoog geweest om haar te observeren en wachten we op het rapport.
Voor ons als familie is het heel zwaar om op bezoek te gaan, het is heel beklemmend en frustrerend daar wij haar niet kunnen helpen.


leo (vrijwilliger)74 weken geleden
Comment with ID: 3091
Dag Royalty,

Vrijwel paralel is onze situatie .
Het grote verschil is dat wij nog met zijn tweeën zijn.
Het besluit dat je moeder dus naar een verzorgingshuis is overgebracht, lijkt mij dus alleszins onderbouwt.
En haar reacties lijken mij ook heel normaal.
Maar ja wat moet je anders.
Dat zij niet begrijpt dat het voor haar bestwil is, ja ik snap dat het niet te verkopen is.
Maar ja wat moet je dan.
Ik heb daar zo ook geen oplossing voor. Misschien iemand anders hier op het Forum?
Ik hoop voor jullie dat via de Psycholoog er een oplossing voor deze periode komt.
Heel veel sterkte.
Leo

onderzoeker30 (vrijwilliger)74 weken geleden
Comment with ID: 3092
Dag Royalty,

Wat mij enigszins verbaasd is dat je moeder wel in een verzorgingstehuis is geplaatst,
maar dat er nog geen medicatie is ingezet tegen de dementie? Het kan zijn dat de situatie
zo dringend was dat dit nog gaat gebeuren, na de observatie? Want je spreekt niet over
een onderzoekstraject in het ziekenhuis, met MRI-scan e.d.
Zo'n verhuizing is een traumatische gebeurtenis, waardoor je moeder lijkt wel in een
depressie is geraakt. Die terugkerende reactie om naar huis te willen is heel moeilijk
voor de familie, het is te hopen dat er gauw een uitslag komt.
Bij bepaalde vormen van dementie werken anti-depressiva averechts, dat kan wellicht
een reden zijn waarom men voorzichtig te werk gaat.

Misschien een tip (als je moeder er al op let) gebruik een grote agenda, waarin jullie
alle bezoekjes vermelden. Dan weet ze dat ze niet hele dagen alleen zal zijn.

Heel veel sterkte,


royalty74 weken geleden
Comment with ID: 3093
Wat betreft het medische traject hebben we alles gehad, van MRI tot logopedie, dagbehandeling, casemanager, Exelon pleisters etc. De verhuizing naar het verzorgingshuis is nu 5 maanden geleden, zij heeft een eigen kamer met eigen meubeltjes en foto's van ons allemaal. Ook is er een bezoekers agenda maar die wordt door haar niet bekeken.
Gesprekken voeren is erg moeilijk niet alleen doordat haar focus op naar huis gaan ligt, maar ook omdat ze de woorden niet kan vinden en ons soms niet meer kan begrijpen. Ze is heel blij als ik mijn honden meeneem, daar wordt ze rustig van en het leidt haar af.
Na het bezoek zijn we meestal van slag, slapen slecht en worden er verdrietig van. Het zou zo fijn zijn als zij zou berusten in haar lot en wij er ontspannen op bezoek zouden kunnen gaan. Ik hoop dat er nog een fase komt waarin dat mogelijk wordt.
Marjan74 weken geleden
Comment with ID: 3094
Hallo Royalty, Het is zeker heel moeilijk om je moeder zo te moeten achterlaten. Ook wij hebben die fase helaas gehad. Mijn moeder voelde zich ook niet op haar plek. Wij hebben wel een boekje bijgehouden en schreven elke keer als we er waren in het boekje wat we gedaan hadden en wie er was geweest.
Mijn moeder kon het dan doorlezen. Wat we ook hebben gemaakt en voor mijn moeder erg veel rust gaf. Was een telefoonlijst. Ik had alle nummers van ons op een a4tje gezet. Zowel de thuis nr. als de 06 nummers van ons. Heb ik laten plastificeren en opgehangen aan de binnenkant van de kamer deur van mijn moeder.
We hebben elke keer vertelt als we weggingen als er iets is kan je altijd even vragen of de zusters ons even bellen.
Het gaf mijn moeder toch op 1 of andere manier een stukje rust. Ze wilde ook nog wel met ons mee als we kwamen, maar dat werd wel iets beter.
Maar het is en blijft heel moeilijk.
En de hoop die je hebt dat die fase nog een keer komt kan ik je vertellen dat die inderdaad gaat komen.
Maar dat betekent wel dat je moeder verder in het ziekte proces is. En ze dan niet realiseert dat je weggaat.

jannieka74 weken geleden
Comment with ID: 3096
Hallo Royalty, de verzorging in het verpleegtehuis waar mijn moeder zit, noemt het "ze is zo onrustig"....dat is dan licht en vriendelijk uitgedrukt: ze worden er daar helemaal dol van...maar mijn schoonmoeder zelf werd er ook dol van en zo kwam de verpleeghuisarts en kreeg ze medicijnen. Het heeft even geduurd voordat de juiste dosering werd gevonden maar mijn schoonmoeder werd er wel rustiger en tevredener van. Dat is nu weer een tijdje geleden. Gisteren schreef ik bij een ander topic dat ze er nu als een verpieterd plantje bijzit....dus maar weer eens naar de verpleeghuisarts om te vragen of de dosering nog wel klopt.
Zoals Marjan zegt: het is een fase en die gaat ook voorbij.
Mijn schoonmoeder kon niet meer zelfstandig bellen. We hebben onze telefoonnummers onder nummertoetsen gezet zodat ze alleen op een 1 of een 2 hoefde te drukken om ons te bereiken. Dat gaf inderdaad rust. Ik vertelde het haar ook elke keer: bel me maar als er iets is...en we kunnen ook bellen om even gezellig te kletsen....dan begon ze te stralen en was weer even vergeten dat ze zich alleen voelde.

Dat obsessieve gedrag, dat hebben we ergens anders op het forum al eens besproken, misschien kan je het terugvinden....het is heel normaal....wel moeilijk om mee om te gaan.

Jullie hebben al aan alles gedacht. Toch stel ik het nog maar even voor: een agenda is te moeilijk...wij hadden 7 A4-velletjes geplastificeerd met de dagen en daaronder evt wat de bezigheden waren die dag...en de verzorging legde elke dag het goede velletje op tafel zodat mijn schoonmoeder kon zien welke dag het was. Dat hielp haar zich een beetje te orienteren in tijd en plaats. sterkte ermee, vriendelijke groeten, Jannieka
royalty74 weken geleden
Comment with ID: 3099
Hartelijk dank voor alle reacties, het is prettig om te lezen dat er meer mensen zijn die dit probleem herkennen. Iedere patient is anders en wat voor de een werkt, is voor de ander een onmogelijke opgaaf. Een agenda is te moeilijk, de telefoon is eng en te ingewikkeld en wordt ook niet door haar als telefoon herkend maar als een vreemd geval waar ze niet aan wil komen. Alles wat we klaar leggen verdwijnt, meestal in haar tas en vervolgens wordt het niet meer opgemerkt of is het volgens haar van iemand anders. Wij blijven volhouden en proberen ook ons eigen leven door te laten gaan maar dat is in deze fase van Alzheimer niet zo simpel.
Jacqueline245 weken geleden
Comment with ID: 4385
Mijn moeder is na een acute galblaasontsteking in het ziekenhuis gekomen. Ze werd geopereerde en heeft 2,5 week in het ziekenhuis gelegen met een stevig delier.
Daarna werd ze overgeplaatst met een spoedopname in een verpleeghuis om daar te gaan revalideren. Men vond haar nl. erg verzwakt na de operatie. Ze heeft al een ZZP-5 indicatie, dus ze kan daar blijven. Het is een grootschalige noodopvang (30 patienten), die ze gelukkig verdelen over 15 personen in de gemeenschappelijke ruimte.
Het is een heftige afdeling, met mensen die vergevorde vormen van dementie hebben of opmerkelijk gedrag vertonen (loopdrang, vreemde klanken uitslaan, etc.)

Mijn moeder is duidelijk een van de betere patienten. Ze kan niet meer thuis alleen wonen, maar ten opzichte van deze patienten kan ze nog een goed gesprek voeren. Heden en verleden lopen nog niet door elkaar heen. Ze heeft geen eigen kamer: ze slapen met tweeën met een gordijn ertussen. De kamers gaan overdag op slot.
Maar mama wil alleen maar naar huis. Ze vraagt me: ik hoef hier toch niet mijn hele leven te blijven, hè? En ze denkt dat ze ergens voor gestraft is: wat heb ik gedaan dat ik hier zit? Ze realiseert zich best dat ze tussen "rare mensen" zit, en trekt zich soms ook wel het lot van mensen aan.

Als antwoord op haar wens naar huis te willen gaven wij steeds antwoord: je moet blijven totdat de dokter toestemming geeft en je bent hier aan het revalideren. Na een tijdje hield de fysiotherapie op want mijn moeder liep voldoende met de rollator over de afdeling.
Het werd mooi weer. Ik heb haar op een gegeven moment toch weer naar haar eigen huis meegenomen om te genieten van haar tuin met vrijstaande woning, waarin ik verblijf.
En dat is waar je mijn moeder het meest blij mee kunt maken: terug naar huis, genieten van de tuin. Ze begrijpt dan ook niet waarom ze terug moet naar de instelling rond een uur of 7 om daar te gaan slapen.
Ik zag dat ze thuis minder de neiging had om continue naar de wc te gaan (ze is nog continent), en minder stressvol gedrag vertoonde dan in het verpleeghuis.

En ik had ook het idee: het lijkt wel alsof ze in het verpleeghuis dementer aan het worden is. Dat het proces versnelt. Ze minder informatie kan vasthouden dan in haar eigen vertrouwde omgeving. Ik heb de verpleeghuisarts ook gevraagd: kan ze depressief worden onder deze opname tussen deze mensen? Ja, dat zou kunnen.

Tja, wat is wijsheid. Ik zou voor haar welzijn haar het liefst weer terug naar huis halen. Wel in afwachting van een plekje in een kleinschalig wonen project.
Thuis zou ze dan weer naar de dagopvang kunnen gaan 2 keer in de week en naar haar koffiekransje in de buurt.
De verpleeghuisarts en de huisarts hebben beiden hun twijfels: kan ik het nog wel aan na 3 jaar zorgen voor haar? Ik woon bij mijn moeder in. Mijn man woont in Enscehde en ik dus bij mijn moeder in Geleen. We hebben een LAT-relatie momenteel, maar daar hebben we beiden niet zoveel problemen mee.
Hoelang de wachtlijst is voor het kleinschalig wonen weet ik niet, dus geen idee hoelang ik nog voor haar moet zorgen.
En ze waarschuwen me voor een volgende spoedopname in het ziekenhuis. Die zou kunnen resulteren in een spoedopname in een verpleeghuis waar maar plek is. En dat zou wel eens een slechtere plek kunnen zijn.
Dus er zijn vele mitsen en maren.

Ik vind het moelijk om te zien dat mijn moeder zoveel verdriet heeft op de afdeling. Ze houdt het in, maar uit het alleen naar mij en mijn broer. Ze doet dan haar beklag en als wij vanuit het restaurant weer naar haar afdeling lopen, dan zie je haar zo triest worden, langzamer lopen, etc. Op de afdeling klaagt ze niet, gedraagt zich sociaal wenselijk en haar stress komt tot uiting door stress-gerelateerd gedrag: continue naar de wc moeten (geen blaasontsteking hoor), meer last hebben van een tremor die ze al een tijdje heeft. De verpleging zeggen dat ze langzamerhand gewend is, maar dat is iets anders dan gelukkig zijn. En ik heb het gevoel dat haar dementie verergerd door de opname. Ze kan minder informatie vasthouden.
Iedereen zegt: meid, je hebt meer dan genoeg gedaan. Heb je dan geen behoefte aan een eigen leven? En ja, ik heb nu wel iets meer vrijheid in mijn leven hier, maar moet zij daar zo'n hoge prijs voor betalen?

Ik weet dat er geen antwoord is op mijn vraag of ik mijn moeder weer thuis moet laten wonen. Het zal mijn eigen afweging moeten zijn. Het lijkt me niet meer verstandig mijn moeder naar huis te nemen als ik haar niet het perspectief kan bieden dat ze weer thuis kan komen wonen. Want dat is te pijnlijk voor haar.

Lastig, lastig, Jacqueline2
leo (vrijwilliger)45 weken geleden
Comment with ID: 4387
Goede morgen Jacqueline,

Wat is dat voor een rare waarschuwing, een spoedopname? Je hebt toch niet steeds weer een galblaasoperatie in het verschiet?
Ik begrijp best je dilemma dat als je je moeder thuis haalt, dat je niet weet waar je moeder daarna geplaatst gaat worden, maar jij bent in deze toch de bepalende factor.
Dit is een razend moeilijke periode.
Kun je het wel aan. Momenteel is het dat je moeder in het verpleeghuis zit, jij in Geleen, je man in Enschede .
Misschien is er in de buurt van Enschede een kleinschalige opvang. Ga eens op onderzoek terwijl je moeder dan nu maar even noodgedwongen in het verpleeghuis verblijft.
Ik hoop dat je tot een goed besluit komt.
Leo
Jacqueline245 weken geleden
Comment with ID: 4396
Doordat de moderator mij mail heeft gewist per ongeluk, probeer ik in het kort nogmaals te herschrijven wat er stond.

Ten aanzien van plaatsen in Enschede. Natuurlijk hebben mijn man en ik het daarover gehad.
Maar het verschil in dialect tussen Limburgs en Twents is dermate groot, dat ik verwacht dat mijn moeder zich een vreemde zal voelen in Enschede. Haar verleden ligt in een Limburgs dorpje waar ze in Enschede nog nooit van gehoord hebben. Hier in Limburg is het een begrip. En ik denk dat ze elkaars dialect niet goed kunnen verstaan. Het valt me op na zelf 30 jaar in Utrecht gewoond te hebben, men toch het vaakst dialect spreekt in de verzorging en tegen elkaar. Ik denk dat dat in Twente niet anders zal zijn. Ik wil rekening houden met mijn moeder's dementie. Dement zijn betekent op zoek gaan naar vertrouwdheid, veiligheid, bekendheid, spreken over plaatsen en gebeurtenissen in het verleden.
In Twente zou ik haar in een wereldvreemde omgeving plaatsen.

Jacqueline
polderdyk (vrijwilliger)45 weken geleden
Comment with ID: 4403
Ja Leo, wie werkt maakt fouten en wie niet werkt....

Wat zou het heerlijk zijn wanneer er voor alle problemen op dit forum een delete knop bestond...
Al was het maar een knop die alle moeilijkheden even stil kon zetten!

Succes iedereen met alles Groet Mia