Alzheimer Nederland

Forum

royalty26 weken geleden
 Mijn moeder, Alzheimerpatient, is opgenomen in een verzorgingshuis en wordt prima verzorgt. Zij vindt dat ze niets mankeert,iedereen vergeet wel is wat en ze begrijpt niet wat ze daar moet. Ze is 74, fysiek heel goed maar mentaal heel erg verward. Heeft ondersteuning nodig bij de dagelijkse dingen, douchen, aankleden etc. Ze helpt iedereen, is nergens te lui voor en begrijpt dan ook niet dat ze niet naar haar eigen huis kan.
Er komt regelmatig bezoek, familie en vrienden, maar zij onthoud het niet, en vindt dat ze
altijd maar alleen is.. Als wij (familie) komen dan is er maar 1 gespreksonderwerp en dat is dat zij naar huis wil. Haar kast heeft ze al leeggehaald, de kleding ligt klaar en zij verwacht van ons dat wij haar meenemen. Het verplegend personeel leidt haar altijd weer af zodat we zonder haar het pand kunnen verlaten maar het is bij elk bezoek het enige onderwerp waar ze over praat.
Zij gebruikt geen medicijnen maar haar drang om naar huis te kunnen is zo groot dat ze er echt ziek van wordt. Ze is huilerig, beverig, lijkbleek, heeft overal pijntjes en windt zich dermate op dat de hartslag stijgt. Dit gaat dag in dag uit en bij elk bezoek staat ons dit gedrag te wachten. Inmiddels is de psycholoog geweest om haar te observeren en wachten we op het rapport.
Voor ons als familie is het heel zwaar om op bezoek te gaan, het is heel beklemmend en frustrerend daar wij haar niet kunnen helpen.


leo26 weken geleden
Comment with ID: 3091
 Dag Royalty,

Vrijwel paralel is onze situatie .
Het grote verschil is dat wij nog met zijn tweeën zijn.
Het besluit dat je moeder dus naar een verzorgingshuis is overgebracht, lijkt mij dus alleszins onderbouwt.
En haar reacties lijken mij ook heel normaal.
Maar ja wat moet je anders.
Dat zij niet begrijpt dat het voor haar bestwil is, ja ik snap dat het niet te verkopen is.
Maar ja wat moet je dan.
Ik heb daar zo ook geen oplossing voor. Misschien iemand anders hier op het Forum?
Ik hoop voor jullie dat via de Psycholoog er een oplossing voor deze periode komt.
Heel veel sterkte.
Leo

onderzoeker3026 weken geleden
Comment with ID: 3092
 Dag Royalty,

Wat mij enigszins verbaasd is dat je moeder wel in een verzorgingstehuis is geplaatst,
maar dat er nog geen medicatie is ingezet tegen de dementie? Het kan zijn dat de situatie
zo dringend was dat dit nog gaat gebeuren, na de observatie? Want je spreekt niet over
een onderzoekstraject in het ziekenhuis, met MRI-scan e.d.
Zo'n verhuizing is een traumatische gebeurtenis, waardoor je moeder lijkt wel in een
depressie is geraakt. Die terugkerende reactie om naar huis te willen is heel moeilijk
voor de familie, het is te hopen dat er gauw een uitslag komt.
Bij bepaalde vormen van dementie werken anti-depressiva averechts, dat kan wellicht
een reden zijn waarom men voorzichtig te werk gaat.

Misschien een tip (als je moeder er al op let) gebruik een grote agenda, waarin jullie
alle bezoekjes vermelden. Dan weet ze dat ze niet hele dagen alleen zal zijn.

Heel veel sterkte,


royalty26 weken geleden
Comment with ID: 3093
 Wat betreft het medische traject hebben we alles gehad, van MRI tot logopedie, dagbehandeling, casemanager, Exelon pleisters etc. De verhuizing naar het verzorgingshuis is nu 5 maanden geleden, zij heeft een eigen kamer met eigen meubeltjes en foto's van ons allemaal. Ook is er een bezoekers agenda maar die wordt door haar niet bekeken.
Gesprekken voeren is erg moeilijk niet alleen doordat haar focus op naar huis gaan ligt, maar ook omdat ze de woorden niet kan vinden en ons soms niet meer kan begrijpen. Ze is heel blij als ik mijn honden meeneem, daar wordt ze rustig van en het leidt haar af.
Na het bezoek zijn we meestal van slag, slapen slecht en worden er verdrietig van. Het zou zo fijn zijn als zij zou berusten in haar lot en wij er ontspannen op bezoek zouden kunnen gaan. Ik hoop dat er nog een fase komt waarin dat mogelijk wordt.
Marjan26 weken geleden
Comment with ID: 3094
 Hallo Royalty, Het is zeker heel moeilijk om je moeder zo te moeten achterlaten. Ook wij hebben die fase helaas gehad. Mijn moeder voelde zich ook niet op haar plek. Wij hebben wel een boekje bijgehouden en schreven elke keer als we er waren in het boekje wat we gedaan hadden en wie er was geweest.
Mijn moeder kon het dan doorlezen. Wat we ook hebben gemaakt en voor mijn moeder erg veel rust gaf. Was een telefoonlijst. Ik had alle nummers van ons op een a4tje gezet. Zowel de thuis nr. als de 06 nummers van ons. Heb ik laten plastificeren en opgehangen aan de binnenkant van de kamer deur van mijn moeder.
We hebben elke keer vertelt als we weggingen als er iets is kan je altijd even vragen of de zusters ons even bellen.
Het gaf mijn moeder toch op 1 of andere manier een stukje rust. Ze wilde ook nog wel met ons mee als we kwamen, maar dat werd wel iets beter.
Maar het is en blijft heel moeilijk.
En de hoop die je hebt dat die fase nog een keer komt kan ik je vertellen dat die inderdaad gaat komen.
Maar dat betekent wel dat je moeder verder in het ziekte proces is. En ze dan niet realiseert dat je weggaat.

jannieka26 weken geleden
Comment with ID: 3096
 Hallo Royalty, de verzorging in het verpleegtehuis waar mijn moeder zit, noemt het "ze is zo onrustig"....dat is dan licht en vriendelijk uitgedrukt: ze worden er daar helemaal dol van...maar mijn schoonmoeder zelf werd er ook dol van en zo kwam de verpleeghuisarts en kreeg ze medicijnen. Het heeft even geduurd voordat de juiste dosering werd gevonden maar mijn schoonmoeder werd er wel rustiger en tevredener van. Dat is nu weer een tijdje geleden. Gisteren schreef ik bij een ander topic dat ze er nu als een verpieterd plantje bijzit....dus maar weer eens naar de verpleeghuisarts om te vragen of de dosering nog wel klopt.
Zoals Marjan zegt: het is een fase en die gaat ook voorbij.
Mijn schoonmoeder kon niet meer zelfstandig bellen. We hebben onze telefoonnummers onder nummertoetsen gezet zodat ze alleen op een 1 of een 2 hoefde te drukken om ons te bereiken. Dat gaf inderdaad rust. Ik vertelde het haar ook elke keer: bel me maar als er iets is...en we kunnen ook bellen om even gezellig te kletsen....dan begon ze te stralen en was weer even vergeten dat ze zich alleen voelde.

Dat obsessieve gedrag, dat hebben we ergens anders op het forum al eens besproken, misschien kan je het terugvinden....het is heel normaal....wel moeilijk om mee om te gaan.

Jullie hebben al aan alles gedacht. Toch stel ik het nog maar even voor: een agenda is te moeilijk...wij hadden 7 A4-velletjes geplastificeerd met de dagen en daaronder evt wat de bezigheden waren die dag...en de verzorging legde elke dag het goede velletje op tafel zodat mijn schoonmoeder kon zien welke dag het was. Dat hielp haar zich een beetje te orienteren in tijd en plaats. sterkte ermee, vriendelijke groeten, Jannieka
royalty26 weken geleden
Comment with ID: 3099
 Hartelijk dank voor alle reacties, het is prettig om te lezen dat er meer mensen zijn die dit probleem herkennen. Iedere patient is anders en wat voor de een werkt, is voor de ander een onmogelijke opgaaf. Een agenda is te moeilijk, de telefoon is eng en te ingewikkeld en wordt ook niet door haar als telefoon herkend maar als een vreemd geval waar ze niet aan wil komen. Alles wat we klaar leggen verdwijnt, meestal in haar tas en vervolgens wordt het niet meer opgemerkt of is het volgens haar van iemand anders. Wij blijven volhouden en proberen ook ons eigen leven door te laten gaan maar dat is in deze fase van Alzheimer niet zo simpel.