Arie Huisman en Corrie Huisman-Vergeer

'Heftige woedeaanval, vanuit het niets'

Arie: 'De ziekte van mijn vrouw Corrie is heel snel gegaan. Ik heb geen tijd gehad om er aan te wennen. In het begin was ze alleen vergeetachtig. Dat is steeds erger geworden. Als ik een paar keer tegen haar heb gezegd dat we om tien uur weggaan, zegt ze alsnog om tien uur: "Dat had je wel eerder tegen me mogen zeggen."

Ook haar gedrag is veranderd. Vanuit het niets kan ze een heftige woedeaanval krijgen. Als ze kwaad wordt, loop ik vaak even weg. Soms kom ik met iets terug waar ze dan haar aandacht op richt. Ik moet haar de hele tijd achterna rennen. Als ze wil koken, draait ze wel het gas op, maar ze steekt het niet aan. Soms zit ze te lachen en praten met iemand die er helemaal niet is. Maar opeens kan ze mij dan weer nijdig aankijken. On-na-volg-baar.

Corrie was een heel sterke vrouw, het is verschrikkelijk om mee te maken dat ze zo achteruit holt. Als mantelzorger moet je geduld hebben en leren accepteren dat je sommige dingen niet meer in de hand hebt.'

Meepraten?
Wilt u doorpraten over dit onderwerp? Bezoek dan ons digitale forum of bezoek één van onze vele Alzheimer Cafés. Er is er altijd een bij u in de buurt.

Tijdens het interview in januari 2010 woonde Corrie nog thuis. Inmiddels woont ze in verzorgingshuis De Watersteeg. Lees het volledige verhaal van Arie in het Alzheimer Magazine maart 2010.

> Lees meer verhalen van mantelzorgers