Liesbeth den Haan

'Een sterkere band'

'Ik nam mijn moeder na de diagnose vooral zoals ze was. Samen deden we dingen die nog wel goed gingen. Bijvoorbeeld met de rolstoel gaan wandelen in een gebied met wilde bloemen. Daar was ze gek op. Regelmatig wist ze de namen van de planten te benoemen. Ik vond het heerlijk om haar weer in contact te brengen met deze oude passie. Ook hadden we nog goede gesprekken. Als ik haar dingen vertelde, kon ze daar zinnig op reageren. Als ik maar niet terugblikte op eerdere gesprekken of gebeurtenissen. Maar een logisch verhaal over mezelf, dat ging prima.

Eigenlijk is de band met mijn moeder de laatste jaren alleen maar sterker geworden. Het was prettig om bij haar te zijn, samen te wandelen en te praten. Natuurlijk was het soms moeilijk om te zien dat ze ziek was en maakte ik me zorgen over hoe het verder moest. Maar ik had een modus gevonden om er mee om te gaan. Ach, af en toe dezelfde vragen, dat vond ik niet zo erg. Ik heb goede herinneringen aan deze tijd. Vooral haar kracht en levenslust dwongen bij mij respect af.'

Meepraten?
Wilt u doorpraten over dit onderwerp? Bezoek dan ons digitale forum of bezoek één van onze vele Alzheimer Cafés. Er is er altijd een bij u in de buurt.

Lees het volledige verhaal van Liesbeth in het Alzheimer Magazine september 2010.

> Lees meer verhalen van mantelzorgers