Gerrit en Joke Stoffers

1. Weet je wat er met je gebeurt?

Joke vertelt aan Gerrit bij elke handeling wat hij moet doen. Hij is erg afhankelijk en heeft zelf weinig initatief meer. Gerrit vindt zijn ziekte moeilijk te bevatten maar zegt dat hij accepteert dat zijn leven gaat veranderen.

2. Ik loop er maar achteraan

Gerrit loopt de hele dag achter Joke aan. Ze wordt 'opgevreten'. Hij staat vaak in de weg en als ze moe is, krijgt ze een kort lontje waarop ze boos kan uitvallen. Dan krijgt ze een slecht gevoel over zichzelf. Gerrit heeft een bezeerde blik en wordt dan stiller. Dan vraagt ze, 'is er iets?' Soms weet hij niet meer waarom, soms geeft hij aan dat ze niet zo aardig deed. Dan zegt ze dat hij gelijk heeft en legt ze uit dat ze er soms ook even niet tegen kan.
Ze maken het dan weer goed.

3. Dagelijkse handelingen worden moeilijker

Gerrit staat vaak verward op en weet dan niet wat hij moet doen. Scheren en tandenpoetsen zit meestal nog goed in zijn routine. Maar ook niet altijd.
Joke helpt hem met wassen, alleen gaat niet meer. Hij weet niet meer hoe de kranen werken of hoe hij zijn haar moet wassen. Het was altijd een hoop gedoe, met een half-open douchecabine helpen gaat niet. Inzetten van de thuiszorg voelde niet goed. Hun oplossing voor het doucheprobleem is het bad.

4. Gewone dingen nemen steeds meer tijd

De ziekte van Gerrit heeft Joke nog meer geduld gebracht. Joke zegt: "je hebt jezelf er alleen maar mee als je ongeduldig bent of boos wordt. Boos word je uit frustratie, als je het niet meer aankan. Hij kan er niets aan doen. De persoon en de ziekte houd je uit elkaar. Je komt er niet met liefde alleen.
Als je er moeite voor doet en je houdt van iemand, kan je ook geduld leren.
Als er geen liefde is, maar alleen irritatie, of als je het niet meer aankan wordt het heel moeilijk. Hoe beter je er mee om kan gaan, des te makkelijker gaan dingen.

5. Je partner wordt steeds meer kind

Joke beschouwde hem op een gegeven moment als een patiënt die steeds meer als een klein kind werd. Joke heeft zich aangeleerd om hem niet als een klein kind te zien. "Ik ben niet zijn moeder, hij is en blijft mijn man Gerrit, die meer verzorging nodig heeft, en meer hulp. Vanuit die liefde kan ik meer aan."
De regel van Joke is: als ik de ziekte zou hebben, hoe zou ik dan behandeld willen worden. Ik zou zelf als volwaardig mens behandeld willen worden, niet als patiënt.
Het is een moeilijke weg en het lukt niet altijd.

6. Naar de dagopvang, of niet

Hoe vind je het dat je naar de dagopvang gaat?
Gerrit: "voor mij is het niks. Het overnachten daar vind ik 'klote'. Ik doe het voor Joke"
Joke: "We doen nu nog heel veel samen, nu het nog kan. In de toekomst zal Gerrit waarschijnlijk toch meer naar Nieuw Graswijk gaan. Op een gegeven moment is het op."
Dat Gerrit uit huis moet hangt als een zwaard van Damocles boven haar hoofd.
"Ik moet voor mezelf kiezen, ik kan het niet aan meer. Ik kan niet alleen maar zorgen"

7. Delen van gevoelens

Hoe ervaart Gerrit het verdriet van zijn vrouw?
Gerrit: "Ik weet waar ik naar toe ga, en dat is niet leuk"
Joke deelt haar gevoelens veel minder met Gerrit, hij ervaart het als een belasting. Hij heeft liever een vrolijke Joke om zich heen. Daardoor wordt het voor Joke een eenzame weg. Gerrit kan niet goed meer bij zijn emoties komen en die verwoorden. Hij zegt dat hij er niets bij voelt als Joke huilt, maar hij is wel aangedaan, hij huilt zelf ook.