Ga direct naar de contentGa direct naar de footer

In mijn vorige blog vertelde ik over de vele persoonlijke gesprekken die we voeren met mensen in de wereld van dementie. Bijzonder waardevol en soms ook behoorlijk indrukwekkend. Soms vinden gesprekken plaats in een grotere kring zoals afgelopen maand. Er waren twee belangrijke bijeenkomsten die in het teken stonden van de casemanager dementie. Het fijne hiervan is dat er veel mensen bij elkaar komen die allemaal te maken hebben met vraagstukken rondom de begeleiding van mensen met dementie. En dat helpt om ervaringen te delen, knelpunten met elkaar te bespreken en te proberen verbeteringen aan te brengen.

De eerste bijeenkomst waar we bij waren vanuit het team de dementierapporteur was het congres van de beroepsgroep zelf. Een goede gelegenheid om met veel mensen in gesprek te gaan en ervaringen te horen. De bijdrage van Marieke van Werkhoven was bijzonder nuttig. Zij is sinds 1 januari druk aan de slag met alle partijen in het dementieveld om ervoor te zorgen dat de afspraken die in de Zorgstandaard Dementie staan daadwerkelijk te implementeren. Belangrijk, want in de Zorgstandaard Dementie staat omschreven wat goede dementiezorg is van de niet-pluis-fase tot het overlijden. En dat gaat om veel meer dan zorg. Juist de verbinding tussen formele en informele zorg en de ondersteuning vanuit het sociale domein maakt het een waardevolle standaard voor mensen met dementie en hun naasten.

De tweede bijeenkomst waar we als team dementierapporteur aanwezig waren, was “Doolhof Dementie” in de Jaarbeurs. Het bedrijf Bisnez heeft het afgelopen jaar een groot onderzoek gedaan naar beleid en uitvoering van dementiezorg. Onderdeel van hun onderzoek was een vragenlijst onder meer dan 200 casemanagers. Tijdens het congres, herken ik veel uit de verhalen en de gesprekken die we zelf ook het afgelopen jaar hadden. Hoe belangrijk het is dat je tijdens het herkennen en het verloop van deze ziekte iemand hebt die voor jou een steun en toeverlaat is, een wegwijzer in het zorglandschap, iemand die kijkt naar wat jij nog wel kan, je informeert over mogelijkheden en die ook een blik heeft voor de mensen om je heen en wat zij misschien op een gegeven moment aan extra steun of ondersteuning nodig hebben.

Heel duidelijk werd ook geformuleerd dat er nog verbeteringen mogelijk zijn als organisaties nog beter op elkaar aan weten te sluiten. Het voorbeeld van casemanager Gerben Jansen die aangaf dat hij vier loketten af moet voor een douchestoel van 150 euro was erg beeldend. Afspraken met zijn gemeente over WMO voorzieningen wordt gelukkig opgepakt en dat is natuurlijk ongelooflijk fijn. Het zou super zijn als dit gesprek wordt vervolgd. Ook verder in het land. Want de realiteit is, zo werd ook gezegd, dat we altijd grenzen aan systemen zullen hebben. Maar de realiteit is ook dat als mensen in die systemen bereid zijn met elkaar te praten en samen naar een oplossing te zoeken, dat er heel veel mogelijk is. Voor mij een enorme inspiratie om door te gaan met dit thema. Wordt vervolgd!

Beeld door fotograaf Annelies van ’t Hul