Marie-Louise Zwarthoed: "Ik werk al sinds mijn zestiende in de verpleeghuiszorg"

“Ik werk al sinds mijn zestiende in de verpleeghuiszorg en maak de enorme impact van dementie dagelijks van dichtbij mee. Het moment waarop een bewoner zijn of haar naasten niet meer herkent, vind ik één van de meest schrijnende momenten in het ziekteproces. Degene met dementie heeft dat vaak zelf niet meer in de gaten, maar het verdriet bij de familie is altijd groot. Op dat moment probeer ik er voor de familie te zijn door een luisterend oor te bieden. Hoewel ik natuurlijk hoop dat er ooit een medicijn wordt gevonden, focus ik me vooral op een goede kwaliteit van leven voor mensen die nu met dementie te maken hebben. Vaak zijn het de kleine dingen die de laatste fase van iemands leven de moeite waard maken: even wat dagcrème opdoen, een knuffel geven of de haren föhnen. Mijn werkdag is geslaagd als ik bij ten minste één bewoner een glimlach op het gezicht heb kunnen toveren. Vorig jaar ging ik voor het eerst met de collectebus van Alzheimer Nederland op pad. Ik weet uit eigen ervaring dat het hard nodig is om meer geld te investeren in onderzoek. Dat besef lijkt ook steeds meer door te dringen bij de mensen thuis: iedereen ontvangt je met open armen en de reacties aan de deur zijn vaak hartverwarmend. Iedereen kent wel iemand die getroffen is door dementie, dus de waardering die je krijgt voor een paar uurtjes collecteren in je eigen stad of dorp is ontzettend groot.”

Frans de Vries: "Mijn moeder heeft de ziekte van Alzheimer"

“Mijn moeder heeft de ziekte van Alzheimer en woont sinds een paar jaar in een kleinschalige zorginstelling. De ziekte heeft een enorme impact. Iemand verliest zijn of haar eigen ‘ik’ binnen relatief korte tijd, maar probeert krampachtig de grip op het leven te behouden. Dat is enorm verdrietig, niet alleen voor de mensen die het overkomt maar ook voor de naasten. Ik heb altijd de behoefte gehad om anderen te helpen. Voor ik in de sales aan de slag ging, werkte ik een tijdje in de zorg. Om de link met de zorg te behouden ben ik gaan collecteren. Het is een simpele manier om je steentje bij te kunnen dragen: een paar straatjes lopen kost maar een paar uurtjes. De reacties aan de deur zijn vaak hartverwarmend. ‘Wat fijn dat je dit doet’, zeggen ze vaak tegen me. Dementie is inmiddels geen ver van je bed show meer. Iedereen kent wel iemand die met de ziekte te maken heeft. Ik merk dat ook aan de deuren: er wordt flink gegeven tijdens de collecteweek. Dat is prachtig, want meer onderzoek is hard nodig. We zullen dementie niet kunnen voorkomen, maar misschien kunnen we het op termijn wel remmen of stoppen. En ervoor zorgen dat de mensen die er nu mee te maken hebben, hun leven op een zo respectvolle en menselijke manier kunnen leiden. Daar doe ik het voor.”

Lisette Moree: "Ik wil de ziekte van Alzheimer de wereld uit helpen"

Lisette Moree is niet alleen collectant, maar ook coördinator van de collecte in haar woonplaats Hellevoetsluis. Haar reden om zich in te zetten voor Alzheimer Nederland? De ziekte van Alzheimer de wereld uit helpen. “Mijn vader was 63 jaar toen hij te horen kreeg dat hij de ziekte van Alzheimer had. Hij was lichamelijk sterk, maar zijn hersenen lieten hem steeds verder in de steek waardoor hij steeds minder zelf kon. Hij was zich daar zelf ook bewust van en dat maakte het voor hem erg frustrerend en voor ons heel verdrietig. De eerste jaren van zijn ziekte waren niet leuk, maar met wat kunst en vliegwerk lukte het ons redelijk om samen met mijn moeder thuis voor hem te zorgen. Ook had hij baat bij medicijnen die de vooruitgang van de ziekte remden. De laatste jaren van zijn leven ging dat niet meer. De schade in zijn hersenen was te groot. Mijn ooit zo zachtaardige, vrolijke vader veranderde in een angstige man. Ik vond het vreselijk om hem zo te zien veranderen. We konden niks anders dan machteloos toekijken. Meer onderzoek is hard nodig om de zoektocht naar mogelijke medicijnen te versnellen. Dat is ook mijn drijfveer om mee te helpen met de collecte. Die laatste, mensonterende fase van de ziekte wens ik niemand toe. Ik loop tijdens de collecteweek altijd samen met mijn moeder. Ook ben ik heel blij met de steun van mijn vriendinnen. Na het overlijden van mijn vader besloten een stuk of twaalf vriendinnen te gaan collecteren voor Alzheimer Nederland. Superfijn en ook gezellig om aan het einde van de collecteweek samen de busopbrengst te tellen. Ik vind het fantastisch dat steeds meer mensen de moeite nemen om wat kleingeld in de collectebus te doen. Volgens mij komt dat ook doordat steeds meer mensen in hun naaste omgeving met de impact van dementie worden geconfronteerd. Tijdens de collecteweek hoor ik aan de deur geregeld verhalen van mensen die familieleden, vrienden of kennissen hebben die getroffen zijn door dementie. Of zelf de diagnose hebben gekregen. ‘Ik geef wel, maar voor mij is het al te laat want ik heb het zelf’, was de meest confronterende reactie aan de deur. Zulke reacties motiveren mij om elk jaar weer te proberen een hoger bedrag op te halen voor onderzoek, zodat de enorme impact van dementie mensen in de toekomst bespaard blijft.”

Wil je ook collecteren?

Ben je enthousiast geworden over de verhalen van deze collectanten en wil je ook gaan collecteren? Voor de collecteweek van 2020 hebben we nog collectanten nodig!

Lees meer over collecteren

Meer lezen

Collectebus met iDEAL QR-code
Alle bussen zijn voorzien van een QR-code. Hiermee kunnen mensen ook met hun mobiele telefoon geld geven, via iDeal. Een mooi alternatief voor als er geen kleingeld in huis is! Lees verder >
 

Tips en misverstanden over collecteren
Ga je dit jaar ook meelopen als collectant? Lees alvast 10 collectetips en een aantal misverstanden over collecteren. Lees verder >
 

Lees waarom Frank van der Lende collecteert
Collecteren is nog steeds een heel goede manier om geld voor onderzoek op te halen. Zelf ga ik dit jaar in Mediastad Hilversum op pad voor de collecte. Ik doe het graag! Lees verder >