Endotheliale progenitorcellen bij de ziekte van Alzheimer

Dementie is in de meeste gevallen te wijten aan de ziekte van Alzheimer of aan vasculaire dementie. In de afgelopen tien jaar is duidelijk geworden dat vasculaire aspecten ook bij de ziekte van Alzheimer een belangrijke rol spelen.

Vroeger dacht men dat vasculaire aandoeningen als gevolg van atherosclerose werden veroorzaakt door de opeenhoping van cholesterol in de aderen waardoor verschillende organen te weinig bloed kregen. Deze traditionele visie is in de afgelopen jaren volledig herzien. Inmiddels is duidelijk dat atherosclerose een ontstekingsziekte is waarbij het immuunsysteem een spilfunctie vervult en auto-antilichamen en specifieke lymfocyten, zoals T-cellen, de ziekte kunnen induceren en versnellen. Bovendien is onlangs ontdekt dat beschadigde bloedvaten kunnen worden hersteld door het oppervlak te vernieuwen met endotheliale voorlopercellen. Dit vernieuwingsproces is bij verschillende vaataandoeningen gestoord.

Het onderzoek

In ons huidige voorstel willen wij de mate van vasculaire immuunactivatie en endotheliale voorlopercellen bij dementie onderzoeken. Aangezien endotheliale progenitorcellen de vasculaire schade bij dementie ongedaan zouden kunnen maken, verwachten wij dat een behandeling die zich op deze cellen richt een nieuwe manier zou kunnen zijn om de ontwikkeling van dementie af te remmen.

Over de Dorpmans-Wigmans Stichting

In 2006 schonk het kinderloze echtpaar J.A.M .Dorpmans (1924-2006) en C.T.M. Wigmans (1929-2013) het merendeel van hun vermogen aan de stichting die hun naam draagt: Dorpmans-Wigmans Stichting. Deze stichting stelt zich het volgende doel: het stimuleren van onderzoek naar zowel de ziekte van Parkinson als de ziekte van Alzheimer.

De Dorpmans-Wigmans Stichting financiert sinds 2008 twee projecten per jaar die door Alzheimer Nederland te Amersfoort en de Stichting ParkinsonFonds te Hoofddorp zijn voorgeselecteerd.

Bij leven was Hans Dorpmans als klinisch psycholoog verbonden aan het Penitentiair Selectie Centrum te Scheveningen. Daarnaast hield hij ’s avonds spreekuur aan huis waar hij talloze mensen met psychische problemen heeft behandeld. Hij had grote interesse in wetenschap, met name medisch onderzoek. In de laatste vier jaar van zijn leven bracht een voortschrijding van de ziekte van Parkinson, die met name zijn stem beïnvloedde, hem steeds meer in een isolement.

Desondanks behield hij, ook tijdens zijn ziekte, interesse voor berichten over de meest innovatieve behandeltechnieken (stamceltherapie) en nieuwe medicijnen (neurophilins) die zijn leven in de toekomst hopelijk zouden kunnen verbeteren. Bij de keuze van te financieren projecten zal met deze interesses rekening worden gehouden.