Bijzonder afscheid van directeur Gea Broekema-Procházka

Op dinsdag 6 maart nam directeur Gea Broekema-Procházka afscheid van collega’s en zakelijke relaties. Het was een mooie, bijzondere dag. We gaan haar allemaal enorm missen! Gea vertelt over de reden van haar afscheid, haar liefde voor Alzheimer Nederland en haar toekomstplannen.

“Een afscheid: ik moet nog steeds wennen aan het idee. Er start een nieuwe fase in mijn leven. En daarom wil ik graag goed afsluiten. Anders dan bij bijvoorbeeld met pensioen gaan, ben ik er compleet door overvallen. Ruim 11 jaar lang zette ik me vol passie in voor de hersenziekte dementie. Plotseling kregen mijn eigen hersenen een klap: een herseninfarct. Dan staat je leven ineens op zijn kop.


Genieten van kleine dingen

Het besef dat ik ook veel geluk heb gehad, dat ik er überhaupt nog ben, is wat bovendrijft. Sinds een half jaar ben ik oma. Dat heeft me geholpen weer te leren genieten van kleine dingen. Het schuldgevoel, dat ik niks meer kon doen, is nu weg. Ik had in het begin ook totaal geen eigen ziekte-inzicht. De intensieve revalidatie was een ankerpunt. Ik wilde veel te snel. Plotseling sta ik zelf aan de andere kant van de lijn en moet ik zelf ervaren hoe de strijd gaat tussen willen en kunnen.

De hamvraag: kan ik met wat ik nu kan nog terug naar mij oude rol? Het was een traject van bloed zweet en tranen. Letterlijk. Ik neem afscheid van mijn functie en rol bij Alzheimer Nederland. Dat werk was ook mijn passie, dat heb ik niet zomaar los kunnen laten. Nu heb ik er wel vrede mee.


Liefde voor de organisatie

Bij Alzheimer Nederland voel je dat het belang van patiënten voorop staat. Het is echt een warm nest. De medewerkers en de vrijwilligers, de kurk waar Alzheimer Nederland op drijft. Dat gevoel ademt de organisatie uit. Ik wens ook meer saamhorigheid in de toekomst tussen wetenschappelijk onderzoekers. Dat zij schouder aan schouder werken.

We weten nu hoe erg roken is voor de gezondheid, een trigger ook voor dementie. Dat heb je zelf in de hand. Maar andere risicofactoren moeten we ook uitzoeken. Uiteindelijk zal de tijd uitwijzen wat de goede denkrichting is geweest. Je moet breed onderzoek doen om oplossingen voor preventie of genezing te vinden.

Er moet ook meer aandacht komen voor de mantelzorgers om het vol te kunnen houden. Want dat trekt een enorme wissel. Als je een thuisfront hebt, of mensen om je heen die veel voor je kunnen doen is dat mazzel. Maar er mag geen claim bij mantelzorgers komen te liggen dat het altijd moet en kan. Dat ze zich schuldig voelen als dat niet kan.


Terugblik met trots

Van een eenpitter is Alzheimer Nederland een echte netwerkorganisatie geworden en daar ben ik trots op. We hebben veel maatschappelijke partners aan ons kunnen binden. En de media-aandacht voor dementie is enorm toegenomen. Zoveel hoogtepunten in mijn carrière, maar als ik er twee mag noemen dan waren toch wel het bezoek van koningin Maxima en de koningin van Zweden aan kleinschalige woonzorg dementie en de fusie met de ISAO. De terechte vraag van onze donateurs was ‘waarom werken jullie niet samen?’. Nou, dat zijn we dus gaan doen. Ook heb ik mij altijd heel erg betrokken gevoeld bij de ADI (Alzheimer Disease International).


Plannen toekomst

Ik maak aquarellen. Dat is heel ontspannend en leuk om te doen. Genieten van wat er is, in plaats van te veel bezig zijn met wat ik heb moeten inleveren. Iedereen gaat vroeg of laat voor de bijl, en dan probeer je er zo goed mogelijk mee om te gaan. Soms lukt het, soms niet. Mensen vragen wel eens: ben je wel eens boos geweest? Nee dat nooit. Wel geïrriteerd. Maar boos dat het mij is overkomen; nooit. Geen slachtofferrol. Daar geloof ik niet in.”

 

Afscheid-Gea-bedankkaarten.jpg

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door