Column Flip Kloet: Een hele lieve oma (met dementie)

Column Flip Kloet: Een hele lieve oma (met dementie)

Column Flip Kloet: Een hele lieve oma (met dementie)

Mijn eerste ervaring met dementie was tijdens mijn eerste vakantiebaan. Als scholier mocht ik een paar keer per week meehelpen bij de afdeling fysiotherapie in een zorginstelling. Dat betekende meestal zwachtels oprollen, maar ook het halen en brengen van bewoners van de woongroepen naar de behandelruimtes.

Soms waren dat bewoners die herstellende waren van een operatie, maar ik mocht ook naar de ‘gesloten’ afdeling waar mensen met dementie wonen. Ik herinner mij nog goed: de grote glazen deur en het paneel waarop een code ingetoetst moest worden. Daarachter de lange gang met aan weerszijden de woongroepen.

Voor mij als puber een hele spannende taak. Soms voelde je een ietwat gespannen sfeer, maar over het algemeen was het er gezellig en maakte ik een praatje met degene die ik mee mocht vragen naar de fysiotherapeuten voor een half uurtje beweging.

Het was erg leerzaam, maar eigenlijk snapte ik niets van die aparte ziekte. Nu nog steeds niet, want dementie maakt in mij nog altijd een dubbel gevoel los. Aan de ene kant zorgt het voor een verdrietige situatie, waarbij mensen afscheid moeten nemen van hun geliefden zoals ze die altijd gekend hebben. Maar tegelijkertijd zorgt het ook voor komische situaties en kan er gelukkig nog heel veel gelachen worden met elkaar.

Zo ging ik verleden jaar naar mijn grootmoeder. Samen zouden we een hapje eten om mijn verjaardag te vieren. Ik moest, voor we aan tafel gingen, nog even naar het stadskantoor. Oma heeft bijna haar hele leven in de stad gewoond, dus wilde vol overgave vertellen hoe ik het snelst bij het gemeentehuis kwam. Terwijl we naar de uitgang liepen begon ze aan haar routebeschrijving, maar het leek er sterk op dat oma zelf even de weg kwijt was. Geen probleem oma, mijn telefoon heeft een routeplanner, vertelde ik haar.

Eenmaal terug bij oma kon de lunch beginnen. Gaandeweg werd duidelijk dat oma niet helemaal doorhad dat het mijn verjaardag was. Na het twee keer uitleggen, viel het kwartje nog steeds niet. Maakt dat uit? Nee, integendeel. Op dat moment zie ik oma genieten van haar kop soep en mijn gezelschap. Daar draait het om, toch? Inmiddels weet ik dat oma last heeft van vasculaire dementie. Een ding is zeker: ik heb besloten dat ik nooit ga zeggen dat ik een dementerende oma heb, maar gewoon een hele lieve oma (met dementie).

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door