Wim van Weert over de Onvergetelijke Kookclub

Deze maand schrijft Wim van Weert een stukje over de onvergetelijke kookclub. Wim is mantelzorger en bezoekt samen met zijn vrouw trouw de kookclub.

Mij is gevraagd om een stukje te schrijven over de kookworkshop, georganiseerd door Alzheimer Nederland, met ondersteuning van een kok van Resto van Harte.

Allereerst zal ik wat over mijzelf en mijn  thuissituatie vertellen.
Mijn naam is Wim van Weert, ik ben 75 jaar en woon samen met mijn echtgenote Loeky van 80 jaar. Loeky kreeg ruim 6 jaar geleden de diagnose Alzheimer. Wij wonen in Zoetermeer in een kleinschalig appartementencomplex met saamhorige bewoners.

Mijn echtgenote was voor haar ziekte een levenslustige en creatieve vrouw, die haar creativiteit vooral in het interieur van ons appartement en met het bereiden van maaltijden liet gelden. Ook was zij erg sportief en jogde zij tot ongeveer 8 jaar geleden iedere dag zeker een half uur. Daarnaast tenniste zij ook enige keren per week.

Helaas is die creativiteit en haar organisatievermogen door de ziekte bijna volledig verloren gegaan en ook haar fysieke conditie is een stuk achteruit gegaan. Wanneer ik haar niet aanzet tot een activiteit, doodt zij haar tijd voornamelijk met het doelloos zitten op de bank. Ik probeer haar daarom - met succes - zoveel mogelijk tot een activiteit aan te zetten. Zo gaan we praktisch iedere dag de deur uit voor een wandelingetje, tennissen we samen regelmatig nog een uurtje, doen samen de boodschappen en helpt zij mij bij lichte huishoudelijke klusjes en het bereiden van het avondeten.

Ik heb mijn echtgenote één keer meegenomen naar de dagbesteding waar een kunstzinnige activiteit werd georganiseerd, maar dit bleek voor haar een brug te ver. Zij is tamelijk op zichzelf en in het beginstadium van haar ziekte schaamde zij zich er voor. Nu de ziekte meer is gevorderd, is de schaamte verdwenen, maar heb ik wel het gevoel dat zij zich in het gezelschap van anderen erg inspant om zich beter voor te doen dan zij in werkelijk is. Dit manifesteert zich o.a. doordat zij deelname aan gesprekken zoveel mogelijk vermijdt om niet ‘door de mand’ te vallen.

Het verhaal gaat verder onder de foto

Toen ik hoorde van de kookworkshop heb ik direct gereageerd, omdat mijn echtgenote altijd een feestje maakte van een avondmaaltijd en zij mij nog steeds graag in de  keuken helpt.

In mijn herinnering hebben we nu zes keer de kookworkshop in  Dordrecht bijgewoond. De eerste keren was mijn echtgenote tamelijk gereserveerd en moest ik constant in haar nabijheid blijven. Samen stonden we dan aan een snijplank o.a. groente te snijden en hield zij zich afzijdig van de anderen. Echter gaandeweg begon zij zich steeds vrijer en spontaner te gedragen. Volgens mij is de constante bezetting van het vriendelijke, enthousiaste begeleidingsteam en de ongedwongen en ontspannen sfeer hier debet aan. Bij ons laatste bezoek omarmde zij bij het weggaan zelfs een van de begeleidsters. Voor mij het bewijs dat zij zich erg op haar gemak heeft gevoeld. Tevens zie ik dat mijn echtgenote zich op een positieve manier meer met de anderen gaat bemoeien, ontspannen lacht en zich duidelijk in dit gezelschap op haar gemak voelt. Ik merk ook dat haar gevoel van eigenwaarde binnen de kookworkshop toeneemt, wellicht vanwege de gelijkwaardigheid die binnen de kookgroep heerst.

Hoewel zij op de locatie van de workshop nog steeds het toilet niet kan vinden, heb ik het idee dat de keuken en het vaste groepje deelnemers toch ergens in haar brein een plekje hebben gevonden en dat die haar een vertrouwd gevoel geven.

Ergo is de kookworkshop zowel voor mijn echtgenote als voor mij een prettige activiteit, die vooral op mijn echtgenote een positieve uitwerking heeft.

Resumerend is de formule van deze kookworkshop, mijns inziens, een aanrader voor een persoon met een vorm van dementie en diens mantelzorger.

Ik ben nu zelf bezig om in Zoetermeer ook een kookworkshop van de grond te krijgen en met tussenkomst van  de wethouder ouderenzorg en een medewerkster van de gemeente Zoetermeer is al een geschikte locatie gevonden. Dit wordt nu aan de Alzheimerstichting Nederland voorgelegd.

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door