Alzheimer Café Tilburg: ‘De mot zit in mijn geheugen’

De mot zit in mijn geheugen

In het Alzheimer Café van dinsdag 8 mei in Tilburg waren Wim en zijn vrouw Anneke te gast. Ze zijn beide 76 jaar en bezoeken het café regelmatig. Anneke heeft dementie. En omdat zij jarenlang mantelzorger was voor haar moeder met dementie, wist ze zelf maar al te goed wat er aan de hand was toen bij haar de eerste verschijnselen merkbaar waren.

Het eerste signaal betrof bij Anneke niet het geheugenverlies maar de verwarring die haar overviel telkens als zij in een winkel kwam. Het heeft enkele jaren geduurd voordat de diagnose Alzheimer werd gesteld; aanvankelijk werd zowel door de huisarts als door de geriater ontkend dat er sprake zou zijn van dementie. Anneke is een intelligente vrouw en weet zich vaak nog goed te verwoorden. Dat bleek ook tijdens deze avond waar Anneke samen met twee van haar kinderen als gast aanwezig was. De gespreksleider betrok haar regelmatig bij het gesprek en stelde haar vragen.

Structuur én humor
Wim is voor Anneke een enorme steun: hij verzorgt het huishouden, doet – vaak samen met Anneke die dan in de koffiehoek van de supermarkt op haar man wacht – de boodschappen, kookt en ruimt de boel weer op. Anneke: “Dat heb ik ook tientallen jaren voor hém gedaan.” Wim heeft enorm veel geduld, ook als zij soms commentaar levert op zijn handelingen of hem corrigeert. Hij biedt rust en structuur aan zijn vrouw die snel vermoeid is en last heeft van duizeligheid. Samen ontbijten, koffie drinken, na de lunch gaat Anneke rusten en over de dag verdeeld kijkt ze naar bepaalde televisieseries. Gelukkig hebben ze allebei gevoel voor humor en kunnen ze ook met elkaar lachen. “De mot zit in mijn geheugen”, aldus Anneke.

Als Anneke ’s avonds vroeg naar bed gaat, vindt Wim de rust om wat te lezen. Hij is lid van een operakoor, ‘kan heel erg goed zingen’ zegt Anneke, en driemaal in de week gaat hij hardlopen. Als hij weggaat, legt hij een briefje op de stoelleuning (een vaste plek) waarop hij schrijft waar hij naar toe is en hoe laat hij denkt terug te zijn. Hij heeft altijd zijn mobiele telefoon bij zich. Het koor en het hardlopen zijn voor hem een belangrijke uitlaatklep om het zorgen voor zijn vrouw vol te kunnen houden. Ondersteuning is er nauwelijks, de indicatie Zorgpad 1 betekent voor hem in de praktijk niet meer dan een jaarlijks gesprek met de praktijkondersteuner. Wim hoopt nog lang in staat te blijven de rol van mantelzorger voor Anneke te blijven vervullen.

Dinsdag 12 juni is het eerstvolgende Alzheimer Café Tilburger. Kijk hier voor meer informatie.

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door