Gedicht Corona

 

Corona

Gisteren liepen we nog hand in hand
Door het rustige polderland
Ik voelde aan
Dat dit niet langer goed kon gaan
Ze kon niet praten maar wel naar me kijken
Zou ik toch nog op iemand lijken
Iemand die ze vertrouwt
En van wie ze nog houdt
Korte zinnen in dit gedicht
Door een droevig bericht
Ik zal haar weken niet zien en dat is lang
Dat maakt haar ook bang
Ik zie het in haar ogen
De glans is vervlogen
Ondanks de ontluikende natuur
De zon is warm, maar de wind voor haar te guur
Haar ogen zeggen mij ik wil naar huis
Maar ook daar voelt ze zich niet thuis
Oppassen nu voor schuldgevoel
Maar onder deze omstandigheden blijf ik niet koel
Wel afstand houden om mezelf te beschermen tegen een nog groter verdriet
Ik zie het aan, ik accepteer de situatie maar dat betekent niet
Dat ik haar verbied
Om zachtjes te huilen in mijn armen
Met een machteloos gevoel ben ik naar huis gegaan om mezelf te verwarmen
Ook ik heb het nu koud
Omdat ik haar intens zal missen, mijn lieverd waarvan ik zoveel houd
De toekomst is ongewis
Maar het is zoals het is

Jan Tanis

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door