Uit het Alzheimer Café Nijmegen: “Alles kan, niets moet”

In het Alzheimer Café Nijmegen vertelt Marijke Teunissen over zorgboerderij OuRes in Groesbeek, een vorm van dagbesteding met een agrarische achtergrond.

Toen de familie Teunissen vijf jaar geleden met het agrarische bedrijf stopte hebben ze op het terrein een zorgboerderij en een kinderdagverblijf opgezet. “Kinderen en ouderen ontmoeten elkaar, de ouderen kijken graag vanuit hun eigen ruimte naar de kinderen die buiten spelen. Soms komen de kinderen op bezoek, daar worden ze allemaal blij van. En ouderen en kinderen genieten van de dieren die we hebben, koeien, een hond, konijnen, alpaca’s en een kippenren met kippen. Sommige ouderen verzorgen de dieren. Het groenafval van het eten dat we klaar maken geven we aan de kippen, en we kijken toe hoe ze het eten van elkaar afpikken. We kijken ook hoe de vogeltjes het door ons gemaakte voer komen eten. Buiten is altijd veel te zien.” 


Kijken wat bij iemand past
“Toen ik in de thuiszorg werkte zag ik dat er behoefte is aan meer variatie in de dagbesteding voor mensen met dementie,” vertelt Marijke. “Je zou eigenlijk moeten kijken wat bij iemand past. Daar kunnen we met onze dagbesteding iets in betekenen. We hebben een vaste structuur, met veel ruimte voor eigen invulling. We beginnen de dag om tien uur met koffie en een praatje. Daarna kan gewandeld worden, even kijken of de koeien nog genoeg water hebben. We hebben veel vrijwilligers die helpen, dus kan ook iemand met een rolstoel gaan wandelen. We doen veel aan bewegen, en maken samen dagelijks een stevige maaltijdsoep die we eten bij de lunch. We doen ook geheugenspelletjes, want de geest moet ook getraind worden. Soms neemt iemand zijn leesboek mee van thuis en gaat in een rustig hoekje lekker zitten lezen. Mensen hebben het naar hun zin bij ons, er ontstaan zelfs vriendschappen. En als iemand vertrekt naar de zwaardere dagbehandeling zijn de groepsgenoten benieuwd hoe het hem of haar vergaat.”


Dat is mooi om te zien
Corrie is 91 jaar en bezoekt de zorgboerderij dagelijks. Ze vertelt hoe zij de dagbesteding beleeft. “Er zijn twee grote tafels, aan de ene zitten de dames, aan de andere de heren. We beginnen met een gezellig kletsuurtje, de heren kletsen zeker zoveel als de dames. Na de koffie word ik stevig ingepakt en naar buiten gereden voor een wandeling. Degenen die niet mee gaan wandelen lezen de krant of snijden de groenten voor de soep. Alles kan, niets moet. De soep is altijd heel lekker, zelfs de pindasoep was heerlijk, maar wel vreemd. Na de lunch gaan de heren kaarten, en de dames spelen Rummikub of een andere spelletje. Daarna ga ik even rusten. We sluiten af met een lekker schaaltje fruit. Ik kom nu twee jaar op de zorgboerderij en ik heb nog nooit een wanklank gehoord!”
Vrijwilliger Moud is even enthousiast over de zorgboerderij. ”Ik had tijd over nu de kinderen groot zijn, dus wilde ik wel vrijwilliger worden. Het geeft mij voldoening om er voor de mensen te zijn. Ik vind het er zelf ook erg gezellig. Ik doe vooral spelletjes met de mensen. Vaak zegt iemand dat hij een spelletje niet kan. Dan ga ik er even naast zitten en even later pakt hij dan toch een steen die hij aanlegt. Dat is mooi om te zien.” 


Het gaat om “een goed gevoel”
Gezond eten en veel bewegen zijn vaste ingrediënten van het programma van OuRes. “Laatst was er een nieuwe mevrouw die thuis ‘s nachts erg onrustig was. Nu ze bij ons komt slaapt ze thuis goed en is ze veel rustiger, blijkbaar helpen de buitenlucht en de beweging. Een van de heren is graag fysiek bezig. Hij pakt alle werk op dat hij ziet, het knippen van de heg, vegen bij de dieren, borstelen van de pony's en het schoonmaken van het konijnenhok. Over een meneer die graag houtjes hakt hebben we met de familie afgesproken dat hij hier flink mag hakken. Op deze manier kan hij iets betekenen voor ons, dat geeft hem een goed gevoel”

Tekst en foto: Anne-Mieke Penders
 

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door