‘s Avonds als ik slapen ga

‘s Avonds als ik slapen ga … [een verhaaltje over troost]

Eind januari 2019 verhuis ik mijn moeder naar het verpleeghuis. Mijn moeder wil niet. Maar mevrouw Alzheimer heeft haar leven overgenomen en ze moet. Van mij, mijn broers, de zorg. 

Ik neem haar die ochtend mee in de auto. We gaan even naar het tuincentrum. Gezellig. Ondertussen laden mijn broers haar bed, stoel en tv in en brengen dit naar haar nieuwe studio. Rond koffietijd krijg ik een seintje dat ze zover zijn en breng ik mijn moeder naar haar nieuwe huis. Tegen lunchtijd nemen we afscheid. Ze is nooit meer thuis geweest. 

Vreselijk, maar zo gaat het soms als Alzheimer mee komt spelen. 

We ruimen haar huis leeg. En tussen alle spullen, frutsels, vintage en papieren vind ik een verfrommeld papiertje met daarop het gedichtje in haar handschrift: ‘s avonds als ik slapen ga, volgen mij 14 engeltjes na. Ik breng het naar mijn moeder en leg het op haar nachtkastje. 

Ik bel haar iedere dag rond 20 uur. Soms hebben we een leuk gesprekje, soms komt ze er niet uit. En zegt ze dat ze er lekker vroeg induikt. En dan zeggen we samen het gedichtje op. Soms vloeiend, soms hakkelend. Maar er is altijd de troost van de engeltjes.

Mijn moeder is gewend. Haar oude huis is ze allang vergeten. Ze is omringd met lieve aandacht en zorg. Vorige week bracht ik haar een cadeautje: het gedichtje op een mooi tegeltje. Zacht wrijft ze over het engeltje. Ze zegt: deze vind ik zo mooi, die heb ik ook al heel lang. En samen lezen we nog eens het gedichtje op. Op weg naar ‘s hemels paradijzen. 

Anneke Krakers
Voorzitter Alzheimer Nederland – afdeling Rivierenland

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door