Eric Corton in Het Calypso Theater in Wijk bij Duurstede; Ma!

Ma

Op woensdagavond 14 februari speelde Eric Corton in het Calypso Theater in Wijk bij Duurstede de voorstelling Ma. Ma - solo is een solovoorstelling gebaseerd op het boek dat Hugo Borst schreef over zijn moeder die dementie heeft. Dit boek verscheen in 2015.

Ina van Ravenswaaij die samen met Martine Nagelkerke op deze avond in het Calypso Theater een Alzheimer-stand heeft bemand voor de regio Zeist e.o. schreef een recensie over de voorstelling.

Recensie

Aangekomen bij het theater Calypso in Wijk bij Duurstede werd de deur voor mij geopend door Eric Corton zelf, die daar heel ontspannen rondliep. De voorstelling van Ma, naar het boek van Hugo Borst, was geheel uitverkocht. Het grootste aantal bezoekers was van middelbare leeftijd en bestond vooral uit mantelzorgers en medewerkers uit de zorg, zoals bleek uit de gesprekken na afloop.

Het stuk begon met een simpel decor; stapels A4’tjes en een rood koffieapparaat. Deze kregen echter in de loop van het verhaal wisselende functies die toch heel aannemelijk waren. Knap om met minimale stukken zoiets neer te zetten! Tijdens de voorstelling van één uur en twintig minuten werd het verhaal verteld van MA, die door de ziekte van Alzheimer moet verhuizen naar een Verpleeghuis. 

Als trouw lezer van de wekelijkse column van Hugo Borst, de schrijver van MA, had ik in het begin wat moeite om Eric Corton in de rol van zoon te zien maar al gauw werd ik meegenomen in een verhaal van herinneringen, zorgen, angst, humor en boosheid. Daar tussendoor speelde het afscheid nemen van zijn moeder een rol. Vooral de liefdevolle manier van spreken en het respect voor de moeder is me bijgebleven, ik voelde de warmte. 

Tijdens het stuk werd duidelijk dat vooral het vinden van goede en passende zorg een lange adem vergt van mantelzorgers. De mantelzorger wordt zich vaak dan pas voor het eerst bewust van het feit dat hij of zij onbedoeld mantelzorger is geworden. Slechts zijdelings werd gesproken over de verslechterde zorg, waarover Hugo Borst met Carin Gaemers een manifest geschreven heeft. Wel werd duidelijk waardering uitgesproken voor de “handen aan het bed”.

Eric Corton wist de zaal mee te trekken in het verhaal van de zorg om en voor zijn moeder, met daartussendoor de angst om zijn eigen ”vergeetachtigheid” en de toekomst. Tussendoor bleek het verdriet om het steeds meer afscheid moeten nemen van zijn moeder. De zaal was duidelijk geboeid, er was veel herkenning. Met een glimlach zat ik te luisteren. 

Ik wil deze voorstelling graag aanbevelen. Als je de kans krijgt om erheen te gaan: het is zeker de moeite waard!

Voor meer informatie: http://ericcorton.nl/ma/.

 

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door