Persoonlijk verslag van het eerste Alzheimer Café in Zuidoost-Brabant

Verslag van de herstart van het Alzheimercafé Helmond op donderdag 17 september

Wij hebben het persoonlijke avondcafé verslag ontvangen van Mart van de Vorst en willen dit graag met u delen. U kunt dan een beetje aanvoelen hoe deze avond voor iedereen weer een mooi maar emotionele start van het Alzheimercafé is geworden.

Deze keer geen Alzheimercafé in de vertrouwde omgeving van woonzorgcentrum Alphonsus in Helmond.

Er kwamen twee zaken bij elkaar waarom de café-avond op een andere plaats werd gehouden dan men zo gewend was. Ten eerste is dat er tijdens de Corona tijd nog geen Alzheimercafé avond mag worden gehouden in een zorgcentrum.

En ten tweede is dat het thema voor Wereld Alzheimer Dag voor 2020 is: Jong en Oud. Er is gezocht hoe om te gaan met dit thema en zo kwam men terecht bij het ROC ter AA in Helmond. De samenwerking is geboren.

Jong en Oud samenbrengen in het Alzheimercafé. En de plaats van dat café is het ROC ter AA-gebouw in Helmond.

Studenten van de opleiding zorg en welzijn zijn amper aan hun nieuwe opleiding begonnen en kregen al een grote opdracht: Maak een filmpje van 2 minuten met je oma of opa die al dan niet de diagnose dementie heeft. Het onderwerp van het filmpje was: hoe heeft oma of opa de achterliggende tijd met Corona beleefd. Er waren 67 studenten die daar gehoor aan hebben gegeven. Daar is een compilatie van gemaakt van 21 minuten.

Hoe zag de café avond eruit?

Er hadden zich 22 bezoekers aangemeld en die waren er ook. Van de studenten waren er 12 gekozen die aanwezig mochten zijn. En daarnaast waren er de vrijwilligers van het Alzheimercafé, docenten, enkele bestuursleden van Alzheimer Nederland afdeling Zuidoost-Brabant en de regio coördinator van Alzheimer Nederland.

Voor de pauze werd de film, gemaakt door de studenten, getoond. Ontroerend hoe de studenten de gesprekken hebben vormgegeven. De een interviewde uit de losse pols en oma antwoordde recht uit haar hart, de ander had het gesprek voorbereid op papier en opa las zijn antwoorden vanaf papier op. Waarschijnlijk heeft dit laatste te maken met het feit dat opa dementie heeft, maar dat kon je uit het gesprek niet opmaken.

 

Reacties in de film van oma’s en opa’s hoe ze de Coronatijd hebben ervaren waren indrukwekkend: stil, saai, bang om ziek te worden, verdrietig, angstig, raar, moeilijk en we misten de kinderen en kleinkinderen zo erg, we misten het knuffelen. We vinden het zo erg voor de jeugd. We gunnen de pubers hun ruimte om puber te zijn, want in de pubertijd leer je zo veel.

Na de pauze werd er actief doorgepraat op het onderwerp hoe de bezoekers de Coronatijd hebben beleefd en nog beleven. Een mevrouw vertelde dat haar man niet naar de dagactiviteiten kon en dat ze het in het begin eigenlijk best fijn samen hadden. Samen fietsen, dat kon makkelijk omdat er weinig verkeer was. Maar na een tijdje kwamen er toch irritaties omdat haar partner met dementie achteruitgaat doordat hij weinig geprikkeld wordt. Een andere bezoeker vertelde dat je als mantelzorger met je emoties blijft zitten, je kunt met niemand afspreken om een gesprek te voeren.

Ook vond men dat het allemaal te lang heeft geduurd. De (klein) kinderen kwamen niet en dat was een groot gemis. Gelukkig zijn de dagactiviteiten weer opgestart.

Een mooi positief verhaal maakte veel indruk. Een mijnheer vertelde dat hij bij zijn oudere buurman iedere dag een praatje ging maken en dat hij als vrijwilliger bij iemand met dementie mee is gaan helpen in de tuin. 4 uur aanwezig zijn waarvan 3 uur praten. Mijnheer zei dat de ouderen een verdomd zware tijd hebben doorgemaakt.

Op de vraag aan de studenten wat zij het meest is bijgebleven van de Coronatijd en nu nog als ze aan hun oma en opa denken. Een student gaf aan dat ze vooral het langs gaan en het knuffelen miste. Een ander zei: “Mijn opa woont in een kleinschalig zorgcentrum en daar ging ik elke week naar toe, dat heb ik nu een half jaar niet kunnen doen. Toen ik weer wel naar opa mocht merkte ik dat opa depressief was geworden. Dat heeft veel invloed op mij en mijn moeder. Ik vind het zielig voor opa.”

In Helmond kunnen ze terugkijken op een mooie Alzheimercafé avond. Een samenwerking is geboren en hopelijk worden zij samen groot.

Dit nieuwsbericht is gepubliceerd door